Πως να σωπάσω

Αχ.. και να θέλω δεν μπορώ να σωπάσω. Γι' αυτό και θα το μοιραστώ μαζί σας. Απλά για να σας υπενθυμίσω ότι στις απλές και ασήμαντες στιγμές κρύβεται η ουσία της ζωής. Ότι είναι αυτές που συνθέτουν το υλικό των αναμνήσεών μας και ότι στις πιο όμορφες απ' αυτές ανατρέχει η μνήμη μας όταν θέλει να ξεφύγει από την ασχήμια του παρόντος και να αντλήσει δύναμη για τις δυσκολίες που αναπόφευκτα μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Χωρίς άλλες φιοριτούρες λοιπόν.. Χθες το βράδυ βρέθηκα σε ένα από εκείνα τα bar - restaurant των Β.Π. τα τελείως ξένα προς εμένα ως προς το ύφος και το στυλ. Θα μου πείτε "και γιάιντα πήγες κοπελιά κάπου που δεν σε εκφράζει αντί να προτιμήσεις τα γνώριμα και σίγουρα;" Γιατί είμαι της αντίληψης ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι καλό να έχεις γνωρίσει κάτι πριν το απορρίψεις. Η βραδιά εξελισσόταν με τρόπο και ήχο αναμενόμενο. Ποτάκια, σφηνάκια, γελάκια, τραγουδάκια. Κάποια στιγμή είναι αλήθεια ότι λαχτάρισα το οικείο άκουσμα της λύρας αλλά λέω μέσα μου: "καλό παρεάκι έχεις μα μια βραδιά είναι, διασκέδασε όσο μπορείς και μετά πήγαινε σπίτι σου και βάλε να ακούσεις ότι λαχταρά η ψυχή σου". Λίγο αργότερα, σαν κάποιο αόρατο αυτί να είχε ακούσει την σκέψη μου, ακούω την εισαγωγή από ένα πολύ γνώριμο και αγαπημένο τραγούδι. Ακούω καλά;; Πως να σωπάσω.. απαγγέλλει ο Νίκος Ξυλούρης κι εγώ πετάγομαι από το σκαμπό μου σα να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. "Μα είναι δυνατόν;" αναρωτιέμαι. Αφού άκουσα το τραγούδι πήγα και μίλησα στον dj. Ηρακλειώτης στην καταγωγή. Α ρε Κρήτη λέω, παντού και πάντα παρούσα.

Σήμερα ξύπνησα, άνοιξα τον υπολογιστή και έβαλα να ακούσω στο youtube το "Πως να σωπάσω". Ετσά, όπως τέλειωσε η βραδιά ν' αρχίσει και η μέρα.. Το βίντεο που επέλεξα να αναρτήσω παρακάτω είναι ένα βίντεο - καταγγελία κατά των Βιομηχανικών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, συμπαραγωγής του Παγκρήτιου Δικτύου κατά των Βιομηχανικών ΑΠΕ και της Τηλεόρασης από τους Πολίτες http://www.politestv.gr/. Ένα βίντεο που όλοι, Κρητικοί και μη, πρέπει να παρακολουθήσουμε. Στο 10:30 ακούγεται το "Πως να σωπάσω"..

Νίκος Ξυλούρης, τώρα και για πάντα

Η επανάληψη λένε ότι είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως. Και αυτό το blog φαίνεται ότι έχει πάρει στα σοβαρά αυτή τη ρήση. Γι' αυτό και θα επαναληφθεί για μια φορά ακόμη, χωρίς τον φόβο να καταντήσει βαρετό και γραφικό.

Χθες το βράδυ η ΕΤ1 παρουσίασε το ντοκιμαντέρ/αφιέρωμα του Σταύρου Στρατηγάκου στον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη με τίτλο "Ο Νίκος Ξυλούρης και τρία ποιήματα". Η προβολή ξεκίνησε γύρω στις 23:30 και τελείωσε κάπου στις 02:00 τα ξημερώματα της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου. Αναπόφευκτα έκανα τον παραλληλισμό. Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου αλλά του 80 μας άφησε κι ο Ψαρονίκος [1].. Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε σε επανάληψη αλλά τουλάχιστον το κρατικό κανάλι δεν λησμόνησε τον αξεπέραστο ανωγειανό λυράρη. Γι' αυτό λέω ότι επαναλαμβάνομαι, γιατί θα ξαναγράψω: Ευτυχώς που υπάρχει και η κρατική τηλεόραση! Απ' όσο έπεσε στην αντίληψή μου, η ΕΤ1 και κάποια blogs και sites στο διαδίκτυο τον θυμήθηκαν μόνο. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Ανεξάρτητα από αφιερώματα, ο απλός κόσμος τον θυμάται και έχει στα χείλη του τα τραγούδια του κάθε μέρα. 

Τον Νίκο Ξυλούρη δεν πρόλαβα να τον ακούσω ζωντανά. Όταν πέθανε ήμουν "μικιό κοπελιδάκι" (όπως με λέει και ο πατέρας μου). Θυμάμαι όμως όταν πήγαινα στο μαγαζί του πατέρα μου να του κάνω παρέα. Ψαρονικό και Μουντόκωστα άκουγε πέρα από κισσαμίτικα. Η φωνή του μου είναι τόσο οικεία και γνώριμη.. Έχω διαβάσει βιβλία και δημοσιεύματα, έχω δει εκπομπές και αφιερώματα γύρω από τη ζωή του αλλά  την αντίληψη που έχω γι' αυτόν την διαμόρφωσα κυρίως ακούγοντας τον να τραγουδά και να παίζει λύρα. Αυτός ο άνθρωπος πράγματι ήταν ένας χαρισματικός καλλιτέχνης, ένας αυθεντικός μερακλής και ένας ειλικρινής πατριώτης. Δεν είναι τυχαίο ότι χαίρει καθολικής αναγνώρισης. Δεν έχω ακούσει ποτέ μα ποτέ άνθρωπο, σε όποια τάξη και να ανήκει, ότι μουσική και να ακούει και όποια ιδεολογία και να ασπάζεται που να μην του αρέσει ο Νίκος Ξυλούρης σαν καλλιτέχνης. Αυτό που καταλαβαίνω σ' αυτόν τον άνθρωπο είναι ότι παρ' όλες τις μεγάλες συνεργασίες που είχε, παρ' όλη την επιτυχία του και την αναγνώρισή του, ο ίδιος δεν έπαψε ποτέ να αισθάνεται Ανωγειανός για να μη πω καλύτερα Περαχωριανός. Στα λόγια μου άλλωστε έρχεται και ο ίδιος με αυτά που είχε πει με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου του «Τα που θυμούμαι τραγουδώ»:

«Τα που θυμούμαι τραγουδώ, τα που κατέχω λέω ...;

Έξι χρόνους είχα να βγάλω δίσκο με δικά μου Κρητικά. Εδούλεψα όλον αυτόν τον καιρό με μεγάλους και τρανούς συνθέτες. Είπα τραγούδια με πολλώ λογιώ σκοπούς και, δε λέω, έμαθα πολλά. Όμως τα τραγούδια της Κρήτης και οι μαντινάδες που άκουγα σαν ήμουνα βοσκός στα όρη και ύστερα έπαιζα με τη λύρα στα πανηγύρια στα χωριά, δεν αφήνανε το νου μου να πάρει αέρα. Έκατσα το λοιπόν και δούλεψα πάνω σ’ αυτούς τους παλιούς σκοπούς που με αγκυλώνανε και έβγαλα αυτόν τον δίσκο. Ένας φίλος μου, που άκουσε το ¨Δακρύζω με παράπονο¨ όταν το έγραφα στο στούντιο, μου είπε: Αυτός ο σκοπός είναι βυζαντινός, θυμίζει Μεγάλη Παρασκευή. Όχι, του κάνω, είναι παλιός κρητικός σκοπός. Τονε πρωτόπαιξε ένας λυράρης για τη γυναίκα του που τη σφάξανε οι Τούρκοι στην επανάσταση του ’67 ...; Και μια θειά μου που έχασε το γιο της στην Αλβανία αυτό έλεγε. Εκτός από τη λύρα και το λαγούτο έβαλα σαντούρι, φλογέρα, ασκομαντούρα και νταούλια, γιατί κι αυτά τα όργανα τα παίζανε παλιά στην Κρήτη. Γράμματα δεν ξέρω για να γράψω πιο καλά.

Αυτό που θέλω να πω εγώ το λέω με το τραγούδι. Όσοι αγαπήσανε, χαρήκανε και πονέσανε στη ζωή, θα με καταλάβουν όταν ακούσουνε αυτό το δίσκο».

[1] Ο Γιώργης Ξυλούρης (Καντρής) σε συνέντευξή του για το Ινστιτούτο Μεσογειακών Ερευνών στις 27/10/2004 λέει σχετικά: "...γιατί ο Νίκος είναι από τους Ψαράκηδες που λένε  Ψαρονίκος. Εγώ είμαι Καντρής, δηλαδή οι Ξυλούρηδες είμαστε χωρισμένοι σε ράτσες, σε σόγια.." Ψάχνοντας να βρω για ποιο λόγο στο σόι του Νίκου Ξυλούρη λέγονται Ψαρήδες, έμαθα ότι αιτία ήταν ο παππούς του ο Αντώνης ο οποίος επειδή ήταν ο φόβος και ο τρόμος τω Τουρκώ, ο κόσμος συνήθιζε να λέει ότι «τους τρώει σαν τα ψάρια». Και αυτό ξέρετε, στα μέρη μας πάει σόι, εξ' ου και το δικό μου παρατσούκλι: Τραχαλητάκι.

Η παράσταση MedDet* από την ομάδα "Κι όμως κινείται" στο Βυρσοδεψείο

Το Βυρσοδεψείο είναι ένα διατηρητέο βιομηχανικό κτίριο 2000 τ.μ. στην περιοχή του Βοτανικού. Ο χώρος, καθώς δηλώνει και η ονομασία του, αρχικά χρησιμοποιούταν για την επεξεργασία δερμάτων, μέχρι που έγινε δωρεά από τον ιδιοκτήτη του για την φιλοξενία θεατρικών παραστάσεων και συναυλιών.

Εκεί βρέθηκα κι εγώ χθες το βράδυ για να παρακολουθήσω μια παράσταση διαφορετική από τις συνηθισμένες. Τη μουσικοχορευτική παράσταση "MedDet*" από την ομάδα "Κι όμως κινείται".

Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από τα κείμενα του Γάλλου φιλόσοφου και κοινωνιολόγου Jean Baudrillar . Εδώ το λογικό και το παράλογο στην κυριολεξία ακροβατούν σε μια σκηνή όπου τίποτα δεν φαίνεται να βγάζει νόημα. Αυτό στην αρχή. Γιατί όσο η ώρα περνάει, ο λόγος, η κίνηση και η μουσική αρχίζουν να "δουλεύουν" μέσα σου. Κι ακόμα κι αν μέχρι το τέλος δεν έχεις βγάλει κάποιο συγκεκριμένο νόημα σχετικά με το "τι στο καλό ήταν τώρα αυτό που είδες;" σίγουρα κάτι πήρες και κάτι ένιωσες. Δεν βρίσκω τυχαίο το γεγονός ότι ο χώρος είχε γεμίσει τόσο που κάποιοι θεατές ήταν καθισμένοι οκλαδόν στο πάτωμα ενώ άλλοι παρακολούθησαν ολόκληρη την παράσταση όρθιοι και μάλιστα αδιαμαρτύρητα. Δεν ήταν τυχαίο το τετραπλό μπιζάρισμα και η ενθουσιώδης επιδοκιμασία του κοινού προς τους καλλιτέχνες στο τέλος της παράστασης. Κάτι έπρεπε να δώσει και ο θεατής αφού τόσα πήρε από τον καλλιτέχνη.. και είναι αλήθεια ότι τα παιδιά φαινόταν ότι το ζούσαν αυτό που έκαναν.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το γεγονός ότι ο καθένας από εμάς, ακόμα κι αν αρχικά νιώθει τελείως "έξω από τα νερά του" δεδομένου ότι δεν πρόκειται για μια mainstream μορφή διασκέδασης, μπορεί να βρει σημεία ταύτισης και ενδιαφέροντος στην παράσταση. Αυτό μπορεί να είναι η γλώσσα (ακούγονται αποσπάσματα κειμένων στην ελληνική, την ισπανική και την τούρκικη γλώσσα), μπορεί να είναι τα εντυπωσιακά ακροβατικά που μαγνητίζουν το βλέμμα ή η μουσική που σου δημιουργεί μια πληθώρα συναισθημάτων, αλληλοσυγκρουόμενων μερικές φορές. Βλέπετε, η μουσική σύμπραξη είναι ένα επιπλέον «συν» σε αυτή την παράσταση. Τα ιδρυτικά μέλη των Mode Plagal (Κλέων Αντωνίου, Τάκης Κανέλλος και Θοδωρής Ρέλλος) μαζί με τον Δημήτρη Αποστολάκη από τους Χαΐνηδες! Οπωσδήποτε μου κίνησε το ενδιαφέρον να δω τι είχαν να συμπληρώσουν μουσικά μέσα μου οι καλλιτέχνες του ανεπανάληπτου άλμπουμ "Η κάθοδος των σαλτιμπάγκων" του οποίου τα τραγούδια ενώ τα έχω ακούσει τόσες φορές, κάθε φορά είναι σαν να τα ακούω για πρώτη φορά, κάθε φορά έχουν κάτι καινούργιο να μου πουν και νέα συναισθήματα να με γεμίσουν. Αυτή νομίζω είναι και η μαγεία της μουσικής.. Να συμπληρώσω ότι οι Mode Plagal με ενθουσίασαν και με το τελευταίο τους άλμπουμ το "Στην κοιλιά του κήτους" για την επιλογή τους να μελοποιήσουν τόσο επιτυχημένα  στίχους από την "Φαύστα" του λατρεμένου μου Μπόστ.

Επιστρέφοντας στη παράσταση, προσωπικά ένιωσα ένα συναίσθημα οικειότητας με όλο αυτό που παρακολουθούσα μόλις άκουσα την πρώτη δοξαριά της λύρας. Το έχω ξαναγράψει σε τούτο εδώ το blog και θα το ξαναγράψω γιατί είναι μια επαναλαμβανόμενη διαπίστωση στη ζωή μου. Όταν την Κρήτη την κουβαλάς μέσα σου, τη βρίσκεις παντού. Με εξέπληξε αληθινά ο τρόπος με τον οποίο ο παραδοσιακός χαρακτήρας του κρητικού στοιχείου εναρμονίζεται με το στοιχείο της ακροβασίας και του σύγχρονου χορού. Μα μήπως κι εμείς οι Κρητικοί δεν ακροβατούμε συνεχώς είτε κυριολεκτικά μέσα από μια εντυπωσιακή χορευτική φιγούρα όπου το σώμα αψηφά τους νόμους της βαρύτητας θέλοντας να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται, να φτάσει άραγε τι και που:;... είτε μεταφορικά σαν λαός που πάντα έκανε αυτό που όριζε η ψυχή του και όχι η λογική του.. ως γνωστόν από τον Νίκο Καζαντζάκη "Η Κρήτη δεν θέλει νοικοκυραίους, θέλει κουζουλούς. Αυτοί οι κουζουλοί την κάνουν αθάνατη" αλλά και τραγουδισμένο από τον Κώστα Μουντάκη:

Φρόνιμοι και νοικοκυροί δε ζουν στον Ψηλορείτη.

μα οι κουζουλοί την κάμανε αθάνατη την Κρήτη...

Τέλος με την «αναφορά στην Κρήτη» γιατί άμα αρχίσω με μαντινάδες δεν τελειώνω ούτε του χρόνου. Απόψε είναι η τελευταία παράσταση της ομάδας. Θα είχε ενδιαφέρον να την παρακολουθήσετε όσοι το επιθυμείτε.

Χορός - ακροβασία ομάδα "Κι όμΩς κινείται" (http://www.kiomoskineitai.gr/):

Bentancor Camilo

Δημάς Βασίλης

Λινάρδου Αντιγόνη

Μαλκότσης Ερμής

Παρασκευοπούλου Ιωάννα

Σουγιουλτζή Χριστίνα

Μουσική σύνθεση και ερμηνεία:

Αντωνίου Κλέων (Mode Plagal)

Αποστολάκης Δημήτρης (Χαΐνηδες)

Κανέλλος Τάκης (Mode Plagal)

Ρέλλος Θοδωρής (Mode Plagal)

Φωτισμός:

Καψούρος Βασίλης

Σκηνικός Χώρος:

Bentancor Camilo

Κοστούμια:

Μάνεση Αγγελική

Μουζάκη Φανή

Χώρος:

Βυρσοδεψείο, Ορφέως 173

Ημερομηνίες: 11 - 13 Ιανουαρίου 2013

Ώρα: 21.00

Είσοδος: 10€

Κλείνω με ένα κείμενο του Jean Baudrillard από το βιβλίο του "Η διαφάνεια του κακού - Δοκίμιο πάνω στα ακραία φαινόμενα" (La transparence du mal):

"Κατά βάθος η επανάσταση έλαβε χώρα παντού, μόνο που αυτό δεν έγινε καθόλου όπως το περιμέναμε. Παντού ό,τι απελευθερώθηκε, αποδεσμεύτηκε από την έννοιά του, την ουσία του, την αξία του, την αναφορά του, την προέλευση και το σκοπό του και εξακολουθεί να λειτουργεί, μόνο που η ιδέα του έχει προ πολλού εκλείψει. Τίποτε (ούτε κι αυτός ο Θεός) δεν εξαφανίζεται πλέον από τέλος ή θάνατο, αλλά από πολλαπλασιασμό, κορεσμό και αύξουσα ακαθοριστία. Για μας τα πάντα είναι αποκρυπτογραφήσιμα εκ των προτέρων, έχουμε εξαιρετικά μέσα ανάλυσης αλλά όχι κατάστασης. Ζούμε θεωρητικά πολύ πιο πέρα από τα ίδια μας τα συμβάντα. Εξ' ου και η βαθιά μελαγχολία. Σε άλλες εποχές και σε άλλες κουλτούρες παράξενες άνθρωποι έζησαν και ζουν καταπτοημένοι μπροστά στο πεπρωμένο. Εμείς ζούμε καταπτοημένοι λόγω της απουσίας πεπρωμένου.Το κάθε τι, μας έρχεται μόνο από εμάς τους ίδιους. Ο καθένας έχει φορτωθεί την ευθύνη της ζωής του. Αβάσιμη ουτοπία. Θα έπρεπε να μετασχηματιστεί το άτομο σε δούλο της ταυτότητάς του, της θέλησής του, της ευθύνης του, του πόθου του, να ελέγχει όλα τα κυκλώματά του κι όλα τα κυκλώματα του κόσμου, που διασταυρώνονται μέσα στα γονίδιά του, στα νεύρα, στις σκέψεις του. Υποτέλεια ανήκουστη. Όλος ο κόσμος είναι διαβολικά ενήμερος για τον εαυτό του και για τον πόθο του. Όλα είναι τόσο απλά που εκείνος που προχωρά μεταμφιεσμένος γίνεται καταγέλαστος. Το τέλος των μυστηρίων."

Που θα πάει..

...ο τροχός θα γυρίσει. Έτσι, γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Στίχοι: Τάσος Οικονόμου
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Δίσκος: Διαδρομή (1973)

Χρόνης Μίσσιος: Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται... Άπαξ.

Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται. Άπαξ, που λένε, σα μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον μ' αυτήν την αυτόνομη μορφή της δεν πρόκειται να ξαναυπάρξουμε ποτέ.

Και μεις τι την κάνουμε, ρε; Αντί να την ζήσουμε;

Τι την κάνουμε; Τη σέρνουμε από δω κι από κει δολοφονώντας την...

Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.

Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;

Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος, πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα...

Έτσι, μ' αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μας είναι βάρος.  Γιατί δε ζούμε...  Κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο και πάλι φτου κι απ'την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ανάγκες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών. 

Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας...

Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ' αφήσαμε, γι' αυτό το αύριο, που δεν θα 'ρθει ποτέ...

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως:

Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.

Όμως, τ' αφήσαμε για αύριο.

Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.

Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε!

Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας. 

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό -χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης- θάνατο!

Διότι, αυτός είναι ο θάνατος!

Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος. Είναι μετάβαση.

Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί, θα δώσεις χάρη κι ομορφιά, όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει...

Ήρθανε να την πάρουνε, και η Μαρία, είπε το "όχι", με τον πιο αμετάκλητο τρόπο.

Πήγαμε στην κηδεία της. Και τι άκουσα τον παπά να λέει;

"Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει"...

Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε.

Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια... -

Ο συγγραφέας Χρόνης Μίσσιος έφυγε από τη ζωή πριν από περίπου 10 μέρες. Η παρακαταθήκη που άφησε, ανεκτίμητη. Λόγια που μιλάνε απευθείας στην καρδιά, σκέψεις που όλοι -θέλω να ελπίζω πως- τις κάνουμε αλλά αλήθεια; Πόσοι έχουμε το θάρρος και την ψυχή να τις πράξουμε; Η μεγαλύτερη επιθυμία μου είναι αν ο Θεός με αξιώσει και φύγω από τούτη τη ζωή πλήρης ημερών, οι γύρω μου να πούνε για μένα ότι έζησα μια καλή ζωή, ότι δε χαράμισα ανούσια αυτό το θείο δώρο. Ας είναι.. τη νύχτα αυτή τη στολίζει ένα καταπληκτικό φεγγάρι. Τα σύννεφα που διασχίζουν βιαστικά τον ουρανό μοιάζουν σα να θέλουν να παίξουν με εμάς εδώ κάτω το κρυφτούλι. Μια μας κρύβουν το φεγγαράκι, μια μας το φανερώνουν. Πάω λοιπόν κι εγώ να χαζέψω αυτό το κρυφτούλι. Είναι μια μοναδική ευκαιρία που θα έλεγε και ο κ. Μίσσιος. Γιατί αυτή τη μοναδική στιγμή σε αυτή τη μορφή της δε θα την ξαναζήσω..

Όποιος κρατάει άρματα...

Όποιος κρατάει άρματα πρέπει να τα τιμήσει
κι όχι γυναίκα έγκυο να τη δολοφονήσει..
(Αγνώστου)

Η μαντινάδα αυτή είναι γραμμένη σε ένα τάφο που βρίσκεται στα Χαρχαλιανά Κισσάμου Χανίων. Αναφέρεται σε ένα Γερμανό στρατιώτη, ο οποίος σκότωσε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, μια έγκυο γυναίκα. Δεν γνωρίζω ποιος έβγαλε τη μαντινάδα, μπορώ να υποθέσω μόνο ότι ήταν κάποιος από το σόι της αδικοσκοτωμένης..

Ο ΟΛΠ Α.Ε. τιμάει το Νικηφόρο Βρεττάκο

    ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΥΠΟΥ (16.10.2012)

Τον ποιητή Νικηφόρο Βρεττάκο αποφάσισε να τιμήσει το Ιστορικό Αρχείο ΟΛΠ σε ειδική ποιητική βραδιά, η οποία θα γίνει στην αίθουσα εκδηλώσεων του ΟΛΠ Α.Ε., την Τετάρτη 5 Δεκεμβρίου 2012, ώρα 19:00. Η εκδήλωση γίνεται σε στενή συνεργασία με τη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Σπάρτης και το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ).

Όπως είναι γνωστό το 2012 έχει ανακηρυχθεί από το ΕΚΕΒΙ ως “έτος Βρεττάκου”, με αφορμή τα 100 χρόνια από τη γέννησή του.

Η απόφαση για την τιμητική αυτή εκδήλωση ελήφθη λόγω της ιδιαίτερης σχέσης του ποιητή με τον ΟΛΠ Α.Ε.: Η γυναίκα του Καλλιόπη, υπήρξε υπάλληλος του ΟΛΠ, αγωνίστρια κατά τη διάρκεια της κατοχής, κατά των κατακτητών και πρωτοπόρος συνδικαλίστρια στα θέματα κοινωνικής αλληλεγγύης. Απολύθηκε από τον ΟΛΠ το 1954 “λόγω κοινωνικών φρονημάτων”. Η οικογένεια Βρεττάκου για ένα διάστημα έζησε σε χώρο, που της παραχώρησε ο Σύλλογος Εργαζομένων στην οδό Καραϊσκου, στον Πειραιά.

Στην εκδήλωση, την οποία θα συντονίσει και θα μιλήσει ο γιος του ποιητή  κ.Κώστας Βρεττάκος, θα μιλήσουν ο καθηγητής Πανεπιστημίου φιλόλογος κ.Γιώργος Ανδρειωμένος, ο Πρόεδρος του ΕΚΕΒΙ και συγγραφέας κ. Θανάσης Βαλτινός, θα μιλήσουν και θα απαγγέλουν ο ποιητής κ. Αντώνης Φωστιέρης και ο κ. Γιώργος Ανωμερίτης.

Στην ποιητική βραδιά θα συμμετάσχει απαγγέλλοντας και τραγουδώντας μελοποιημένα ποιήματα του Νικηφόρου Βρεττάκου η κ. Αλίκη Καγιαλόγλου.