Ο Μεγάλος περίπατος του Πέτρου

Οι μικρές τσαρίνες, ο Γιαούρτερ, η φράση "ΠΕΙΝΑΑΑΩ", το συσσίτιο ή αλλιώς "ο Δάμων και ο Φιντίας", ο τρελός με τις πυτζάμες, ο τρελός χωρίς πυτζάμες, ante portas, intra portas, το σύνθημα "Ρελτίχ τούπακ", το Τσουένι, η Δροσούλα... και τόσα άλλα πρόσωπα, φράσεις και γεγονότα χαραγμένα για χρόνια στη μνήμη μου, ξεδιπλώθηκαν μπροστά μου την περασμένη Κυριακή. Η γερμανική κατοχή στην Αθήνα και ο τρόπος που τη βιώνει μια μικρομεσαία ελληνική οικογένεια μαζί με τον περίγυρό της, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, του Πέτρου. Επιτέλους "οπτικοποιήθηκε" ένα από τα αγαπημένα βιβλία της παιδικής μου ηλικίας..!!

Μιλάω φυσικά για την παράσταση "ο Μεγάλος περίπατος του Πέτρου", η οποία βασίζεται στο ομώνυμο παιδικό βιβλίο της Άλκης Ζέη και παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά με επιτυχία από την παιδική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Φυσικά το βιβλίο όπως και η παράσταση δεν είναι μόνο για παιδιά. Πρόκειται για ένα ανάγνωσμα και κατ' επέκταση μια παράσταση που αφορά και τους μεγάλους. Και σας συνιστώ ανεπιφύλακτα να την παρακολουθήσετε, όπως φυσικά και να διαβάσετε το βιβλίο, αν δεν το έχετε κάνει ήδη. 

Για το βιβλίο τι να πεις.. όλα υπάρχουν εκεί, γραμμένα, αρκεί να μπει στον κόπο να το διαβάσει κανείς. Έτσι, για να πάρει κάποιος μια μυρωδιά περί τίνος πρόκειται, παραθέτω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:

"Εδώ σταμάτησαν τα όνειρα του Πέτρου. Από την ανοιχτή πόρτα της τραπεζαρίας πήρε το μάτι του τον παππού. Τι να ‘κανε τάχατες με το μεγάλο μαχαίρι του ψωμιού στο χέρι. Ο Πέτρος πήγε πίσω από την πόρτα και τον κοίταζε από τη χαραμάδα. Ο παππούς έριξε κλεφτές ματιές ολόγυρα, ύστερα άνοιξε το συρτάρι του μπουφέ, έβγαλε μια - μια τις πετσέτες που είχαν τυλιγμένες τις μερίδες το ψωμί, έκοψε από κάθε μερίδα βιαστικά – βιαστικά ένα μικρό κομμάτι, το ‘χωνε στο στόμα του, ύστερα ξανατύλιγε το ψωμί στην πετσέτα και την έβαζε ξανά στο συρτάρι.

Γι’ αυτό λοιπόν ο παππούς είχε πάντα ψωμί με το φαγητό του! Όταν λίγωνε, μέσα στη μέρα, έκλεβε το δικό τους ψωμί! Ένα μικρό κομματάκι από τον καθένα! Να μπει τώρα μέσα στο δωμάτιο ο Πέτρος και να του πει: «Είσαι κλέφτης, μας κλέβεις το ψωμί». Ένιωσε όμως πως δεν μπορούσε να κουνήσει, λες και είχανε καρφωθεί τα πόδια του στο πάτωμα.

Ο παππούς πήγε τώρα και κάθισε στο ντιβάνι. Γκαπ – ήτανε η χελώνα, ο Θόδωρος, που χτύπησε το καβούκι του στο πόδι του τραπεζιού. Ο παππούς τον είδε, έσκυψε, τον έπιασε και τον αναποδογύρισε. Αυτή ήτανε η πιο μεγάλη τιμωρία που μπορούσε κανείς να κάνει στο Θόδωρο. Ο παππούς καθότανε έτσι και τον κοίταζε, με το μαχαίρι του ψωμιού στο χέρι. Ο Πέτρος όρμησε στο δωμάτιο.

- Γιατί τον κρατάς έτσι, έκανε όλος θυμό στον παππού.

Εκείνος τα ‘χασε τόσο ξαφνικά που τον είδε μπροστά του και μπέρδεψε τα λόγια του, όπως και κείνοι στο σχολείο, όταν τους έπιανε ο διευθυντής στα πράσα να κάνουνε καμιά αταξία.

- Ξέρεις… ήθελα να δω, αν μπορεί να γυρίσει όρθιος μόνος…

- Οι χελώνες δε γυρνούν ποτέ μόνες, είπε ο Πέτρος όλο και πιο θυμωμένα και μάζεψε το Θόδωρο να τον πάει στο δωμάτιό του.

Η φωνή του παππού τον σταμάτησε στην πόρτα.

Ήτανε μια αλλόκοτη αργή φωνή.

- Οι Ιταλοί τρώνε γάτες και… χελώνες… κάνουνε, λέει, ωραία σούπα.

Ο Πέτρος έτρεξε στο δωμάτιό του και κάθισε κατάχαμα σε μια γωνιά μαζί με το Θόδωρο. (…) Ο παππούς ΚΛΕΦΤΗΣ και ΔΟΛΟΦΟΝΟΣ!  Ο παππούς της Μεγάλης Αντιγόνης, που το χειμώνα έριχνε ψίχουλα στο παράθυρο να βρίσκουν τα σπουργίτια να τρώνε. Τότε, πριν τον πόλεμο…"

Όσον αφορά την παράσταση, τη βρήκα πραγματικά καλοδουλεμένη. Εξαιρετική η μουσική αλλά και τα τραγούδια. Σου "μένουν". Άραγε θα βγουν κάποια στιγμή σε CD; Εξαιρετικός και ο τρόπος με τον οποίο οι ηθοποιοί έβαζαν στο "παιχνίδι" τον θεατή. Δε θα πω περισσότερα όμως,. Να πάτε να δείτε την παράσταση!! Πάντως γέλασα πολύ με τους μικρούς θεατές και τα έκπληκτα προσωπάκια τους. Και όχι μόνο γέλασα, αλλά δάκρυσα και παράλληλα ταξίδεψα. Στην ιστορία μας και στις αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Τότε που δανειζόμουν βιβλία από την δημοτική βιβλιοθήκη και τα διάβαζα στο πάρκο που μας πήγαινε τα καλοκαιρινά απογεύματα η μαμά. Με κουλούρι Θεσσαλονίκης και τρίγωνο τυράκι όταν βγαίναν τα λεφτά αλλιώς φέρναμε κολατσιό απ' το σπίτι. Θυμάμαι ότι μου άρεσε ο θείος Άγγελος και ότι θαύμαζα τη Δροσούλα. Οι ηθοποιοί που τους υποδύονταν ήταν όπως ακριβώς είχα φτιάξει τους ήρωες στο μυαλό μου. Το βιβλίο το είχα διαβάσει αρκετές φορές και κάποτε μου το έκαναν δώρο οι γονείς για να μην το δανείζομαι. Στην αδερφή μου έκαναν δώρο το "Καπλάνι της βιτρίνας", άλλο λατρεμένο βιβλίο της Άλκης Ζέη. Ευπό - λυπό; Σήμερα είμαι λυπο, αύριο ποιος ξέρει;;..

Το εξώφυλλο της έκδοσης του "Πέτρου" που έχω στο δωμάτιό μου. Και όπως έγραψαν και οι NewYork Times:  «Διαβάστε τον Μεγάλο περίπατο του Πέτρου της Άλκης Ζέη για πολλούς λόγους αλλά έστω και μόνο για να θαυμάσετε το θάρρος και την επινοητικότητα του Πέτρου, του μικρού αυτού αντιστασιακού που έκανε τη ζωή δύσκολη στους Ιταλούς και Γερμανούς κατακτητές»

Και μια γεύση από την παράσταση:

http://www.youtube.com/watch?v=qjx2LhKVk-A

ΘΕΑΤΡΟ REX - ΠΑΙΔΙΚΗ ΣΚΗΝΗ - ΣΚΗΝΗ «ΚΑΤΙΝΑ ΠΑΞΙΝΟΥ»

Δραματοποίηση: Σάββας Κυριακίδης - Τάκης Τζαμαργιάς

Σκηνοθεσία: Τάκης Τζαμαργιάς

Σκηνικά - Κοστούμια: Ελένη Μανωλοπούλου

Μουσική: Δημήτρης Ζαβρός

Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης

Βίντεο: Χρήστος Δήμας

Κινησιολογία: Αμάλια Μπένετ

Στίχοι τραγουδιών: Δημήτρης Ζαβρός, Νέβι Κανίνια

Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου

Βοηθός σκηνοθέτη: Σμαρώ Κώτσια

Δραματολόγος παράστασης: Μαρία Καρανάνου

Διανομή:

• Αντιγόνη 
  Έφη Γούση
• Γιάννης, Ιταλός στρατιώτης, Ψηλέας, Σούρα 
  Γιάννης Διαμαντής
• Αχιλλέας, Γιαούρτερ, Μάικλ, Κος Λουκάτος 
  Ανδρέας Κοντόπουλος
• Πατέρας, Κουκλοπαίχτης 
  Κωστής Κορωναίος
• Δροσούλα 
  Αννίτα Κούλη
• Κυρία Λεβέντη, Νιούρα 
  Δήμητρα Λαρεντζάκη
• Παππούς 
  Γιώργος Μάζης
• Σωτήρης 
  Μιχάλης Μουλακάκης
• Πέτρος 
  Δημήτρης Πασσάς
• Θείος Άγγελος, Διερμηνέας, Κώστας Αγαρινός 
  Γρηγόρης Σταμούλης
• Ρίτα 
  Ελεάνα Στραβοδήμου
• Μητέρα 
  Μαρία Τσιμά
• 
  
  Στο τραγούδι της έναρξης και του τέλους συμμετέχει η Μαρίνα Σπανού.
  
  
  Τελευταία παράσταση: 28/04/2013
  Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Σάββατο: 18:00 Κυριακή: 11:30, 15:00
  Για κρατήσεις σχολείων: 210 3301880. Πληροφορίες: Χαρά Δήμα
  
  
  ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ
  Γενική είσοδος: 10 ευρώ
  Ισχύει και για ενήλικες και για παιδιά
  
  
  Υ.Γ. Για όσους αναρωτιούνται τι είναι το τσουένι, γιατί εγώ πάντα το είχα απορία.. Τσουένι είναι ένα βότανο το σαπουνόχορτο ή χαλβαδόριζα, το οποίο χρησιμοποιείται στην παρασκευή του χαλβά για να κάνει την υφή του πιο "μαστιχωτή".

Ει Σηφογιωργάκη! Παίξε μαθές εκειό του παππού μου!!

Η "καρδιά" της Βενεζουέλας έπαψε να χτυπα

Πέθανε προχθές σε ηλικία 58 ετών, ο πρόεδρος της Βενεζουέλας Ούγκο Τσάβες. Τέλος εποχής για την πολύπαθη χώρα. Στη σκέψη μου ένα ερώτημα: "Και τώρα ποιος;"

Με αφορμή το θάνατό του, η ΝΕΤ πρόβαλε σήμερα το μεσημέρι μια παλιότερη και πολύ ενδιαφέρουσα και διαφωτιστική εκπομπή του Εξάντα με τίτλο "Βενεζουέλα - el señor presidente (ο κύριος πρόεδρος)". Όσοι θα θέλατε να την δείτε μπορείτε να επισκεφθείτε την ιστοσελίδα:  http://www.exandasdocumentaries.com/  

Το τελευταίο tweet του Ούγκο Τσάβες στις 18 Φεβρουαρίου, 12:44 π.μ.

Hugo Chávez Frías ‏@chavezcandanga

Sigo aferrado a Cristo y confiado en mis médicos y enfermeras. Hasta la victoria siempre!! Viviremos y venceremos!!!

Συνεχίζω να κρατιέμαι από τον Χριστό και να εμπιστεύομαι τους γιατρούς και τις νοσοκόμες μου. Εμπρός για τη νίκη!! Θα ζήσουμε και θα νικήσουμε!!

Κλείνω με το επίσημο τραγούδι της τελευταίας προεκλογικής καμπάνιας του κόμματος του Ούγκο Τσάβες "Corazón de mi patria" (καρδιά της χώρας μου).

Πως να σωπάσω

Αχ.. και να θέλω δεν μπορώ να σωπάσω. Γι' αυτό και θα το μοιραστώ μαζί σας. Απλά για να σας υπενθυμίσω ότι στις απλές και ασήμαντες στιγμές κρύβεται η ουσία της ζωής. Ότι είναι αυτές που συνθέτουν το υλικό των αναμνήσεών μας και ότι στις πιο όμορφες απ' αυτές ανατρέχει η μνήμη μας όταν θέλει να ξεφύγει από την ασχήμια του παρόντος και να αντλήσει δύναμη για τις δυσκολίες που αναπόφευκτα μας επιφυλάσσει το μέλλον.

Χωρίς άλλες φιοριτούρες λοιπόν.. Χθες το βράδυ βρέθηκα σε ένα από εκείνα τα bar - restaurant των Β.Π. τα τελείως ξένα προς εμένα ως προς το ύφος και το στυλ. Θα μου πείτε "και γιάιντα πήγες κοπελιά κάπου που δεν σε εκφράζει αντί να προτιμήσεις τα γνώριμα και σίγουρα;" Γιατί είμαι της αντίληψης ότι σε ορισμένες περιπτώσεις, είναι καλό να έχεις γνωρίσει κάτι πριν το απορρίψεις. Η βραδιά εξελισσόταν με τρόπο και ήχο αναμενόμενο. Ποτάκια, σφηνάκια, γελάκια, τραγουδάκια. Κάποια στιγμή είναι αλήθεια ότι λαχτάρισα το οικείο άκουσμα της λύρας αλλά λέω μέσα μου: "καλό παρεάκι έχεις μα μια βραδιά είναι, διασκέδασε όσο μπορείς και μετά πήγαινε σπίτι σου και βάλε να ακούσεις ότι λαχταρά η ψυχή σου". Λίγο αργότερα, σαν κάποιο αόρατο αυτί να είχε ακούσει την σκέψη μου, ακούω την εισαγωγή από ένα πολύ γνώριμο και αγαπημένο τραγούδι. Ακούω καλά;; Πως να σωπάσω.. απαγγέλλει ο Νίκος Ξυλούρης κι εγώ πετάγομαι από το σκαμπό μου σα να με χτύπησε ηλεκτρικό ρεύμα. "Μα είναι δυνατόν;" αναρωτιέμαι. Αφού άκουσα το τραγούδι πήγα και μίλησα στον dj. Ηρακλειώτης στην καταγωγή. Α ρε Κρήτη λέω, παντού και πάντα παρούσα.

Σήμερα ξύπνησα, άνοιξα τον υπολογιστή και έβαλα να ακούσω στο youtube το "Πως να σωπάσω". Ετσά, όπως τέλειωσε η βραδιά ν' αρχίσει και η μέρα.. Το βίντεο που επέλεξα να αναρτήσω παρακάτω είναι ένα βίντεο - καταγγελία κατά των Βιομηχανικών Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας, συμπαραγωγής του Παγκρήτιου Δικτύου κατά των Βιομηχανικών ΑΠΕ και της Τηλεόρασης από τους Πολίτες http://www.politestv.gr/. Ένα βίντεο που όλοι, Κρητικοί και μη, πρέπει να παρακολουθήσουμε. Στο 10:30 ακούγεται το "Πως να σωπάσω"..

Νίκος Ξυλούρης, τώρα και για πάντα

Η επανάληψη λένε ότι είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως. Και αυτό το blog φαίνεται ότι έχει πάρει στα σοβαρά αυτή τη ρήση. Γι' αυτό και θα επαναληφθεί για μια φορά ακόμη, χωρίς τον φόβο να καταντήσει βαρετό και γραφικό.

Χθες το βράδυ η ΕΤ1 παρουσίασε το ντοκιμαντέρ/αφιέρωμα του Σταύρου Στρατηγάκου στον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη με τίτλο "Ο Νίκος Ξυλούρης και τρία ποιήματα". Η προβολή ξεκίνησε γύρω στις 23:30 και τελείωσε κάπου στις 02:00 τα ξημερώματα της Παρασκευής 8 Φεβρουαρίου. Αναπόφευκτα έκανα τον παραλληλισμό. Παρασκευή 8 Φεβρουαρίου αλλά του 80 μας άφησε κι ο Ψαρονίκος [1].. Το ντοκιμαντέρ προβλήθηκε σε επανάληψη αλλά τουλάχιστον το κρατικό κανάλι δεν λησμόνησε τον αξεπέραστο ανωγειανό λυράρη. Γι' αυτό λέω ότι επαναλαμβάνομαι, γιατί θα ξαναγράψω: Ευτυχώς που υπάρχει και η κρατική τηλεόραση! Απ' όσο έπεσε στην αντίληψή μου, η ΕΤ1 και κάποια blogs και sites στο διαδίκτυο τον θυμήθηκαν μόνο. Αλλά δεν έχει και τόση σημασία. Ανεξάρτητα από αφιερώματα, ο απλός κόσμος τον θυμάται και έχει στα χείλη του τα τραγούδια του κάθε μέρα. 

Τον Νίκο Ξυλούρη δεν πρόλαβα να τον ακούσω ζωντανά. Όταν πέθανε ήμουν "μικιό κοπελιδάκι" (όπως με λέει και ο πατέρας μου). Θυμάμαι όμως όταν πήγαινα στο μαγαζί του πατέρα μου να του κάνω παρέα. Ψαρονικό και Μουντόκωστα άκουγε πέρα από κισσαμίτικα. Η φωνή του μου είναι τόσο οικεία και γνώριμη.. Έχω διαβάσει βιβλία και δημοσιεύματα, έχω δει εκπομπές και αφιερώματα γύρω από τη ζωή του αλλά  την αντίληψη που έχω γι' αυτόν την διαμόρφωσα κυρίως ακούγοντας τον να τραγουδά και να παίζει λύρα. Αυτός ο άνθρωπος πράγματι ήταν ένας χαρισματικός καλλιτέχνης, ένας αυθεντικός μερακλής και ένας ειλικρινής πατριώτης. Δεν είναι τυχαίο ότι χαίρει καθολικής αναγνώρισης. Δεν έχω ακούσει ποτέ μα ποτέ άνθρωπο, σε όποια τάξη και να ανήκει, ότι μουσική και να ακούει και όποια ιδεολογία και να ασπάζεται που να μην του αρέσει ο Νίκος Ξυλούρης σαν καλλιτέχνης. Αυτό που καταλαβαίνω σ' αυτόν τον άνθρωπο είναι ότι παρ' όλες τις μεγάλες συνεργασίες που είχε, παρ' όλη την επιτυχία του και την αναγνώρισή του, ο ίδιος δεν έπαψε ποτέ να αισθάνεται Ανωγειανός για να μη πω καλύτερα Περαχωριανός. Στα λόγια μου άλλωστε έρχεται και ο ίδιος με αυτά που είχε πει με αφορμή την κυκλοφορία του δίσκου του «Τα που θυμούμαι τραγουδώ»:

«Τα που θυμούμαι τραγουδώ, τα που κατέχω λέω ...;

Έξι χρόνους είχα να βγάλω δίσκο με δικά μου Κρητικά. Εδούλεψα όλον αυτόν τον καιρό με μεγάλους και τρανούς συνθέτες. Είπα τραγούδια με πολλώ λογιώ σκοπούς και, δε λέω, έμαθα πολλά. Όμως τα τραγούδια της Κρήτης και οι μαντινάδες που άκουγα σαν ήμουνα βοσκός στα όρη και ύστερα έπαιζα με τη λύρα στα πανηγύρια στα χωριά, δεν αφήνανε το νου μου να πάρει αέρα. Έκατσα το λοιπόν και δούλεψα πάνω σ’ αυτούς τους παλιούς σκοπούς που με αγκυλώνανε και έβγαλα αυτόν τον δίσκο. Ένας φίλος μου, που άκουσε το ¨Δακρύζω με παράπονο¨ όταν το έγραφα στο στούντιο, μου είπε: Αυτός ο σκοπός είναι βυζαντινός, θυμίζει Μεγάλη Παρασκευή. Όχι, του κάνω, είναι παλιός κρητικός σκοπός. Τονε πρωτόπαιξε ένας λυράρης για τη γυναίκα του που τη σφάξανε οι Τούρκοι στην επανάσταση του ’67 ...; Και μια θειά μου που έχασε το γιο της στην Αλβανία αυτό έλεγε. Εκτός από τη λύρα και το λαγούτο έβαλα σαντούρι, φλογέρα, ασκομαντούρα και νταούλια, γιατί κι αυτά τα όργανα τα παίζανε παλιά στην Κρήτη. Γράμματα δεν ξέρω για να γράψω πιο καλά.

Αυτό που θέλω να πω εγώ το λέω με το τραγούδι. Όσοι αγαπήσανε, χαρήκανε και πονέσανε στη ζωή, θα με καταλάβουν όταν ακούσουνε αυτό το δίσκο».

[1] Ο Γιώργης Ξυλούρης (Καντρής) σε συνέντευξή του για το Ινστιτούτο Μεσογειακών Ερευνών στις 27/10/2004 λέει σχετικά: "...γιατί ο Νίκος είναι από τους Ψαράκηδες που λένε  Ψαρονίκος. Εγώ είμαι Καντρής, δηλαδή οι Ξυλούρηδες είμαστε χωρισμένοι σε ράτσες, σε σόγια.." Ψάχνοντας να βρω για ποιο λόγο στο σόι του Νίκου Ξυλούρη λέγονται Ψαρήδες, έμαθα ότι αιτία ήταν ο παππούς του ο Αντώνης ο οποίος επειδή ήταν ο φόβος και ο τρόμος τω Τουρκώ, ο κόσμος συνήθιζε να λέει ότι «τους τρώει σαν τα ψάρια». Και αυτό ξέρετε, στα μέρη μας πάει σόι, εξ' ου και το δικό μου παρατσούκλι: Τραχαλητάκι.

Η παράσταση MedDet* από την ομάδα "Κι όμως κινείται" στο Βυρσοδεψείο

Το Βυρσοδεψείο είναι ένα διατηρητέο βιομηχανικό κτίριο 2000 τ.μ. στην περιοχή του Βοτανικού. Ο χώρος, καθώς δηλώνει και η ονομασία του, αρχικά χρησιμοποιούταν για την επεξεργασία δερμάτων, μέχρι που έγινε δωρεά από τον ιδιοκτήτη του για την φιλοξενία θεατρικών παραστάσεων και συναυλιών.

Εκεί βρέθηκα κι εγώ χθες το βράδυ για να παρακολουθήσω μια παράσταση διαφορετική από τις συνηθισμένες. Τη μουσικοχορευτική παράσταση "MedDet*" από την ομάδα "Κι όμως κινείται".

Η παράσταση είναι εμπνευσμένη από τα κείμενα του Γάλλου φιλόσοφου και κοινωνιολόγου Jean Baudrillar . Εδώ το λογικό και το παράλογο στην κυριολεξία ακροβατούν σε μια σκηνή όπου τίποτα δεν φαίνεται να βγάζει νόημα. Αυτό στην αρχή. Γιατί όσο η ώρα περνάει, ο λόγος, η κίνηση και η μουσική αρχίζουν να "δουλεύουν" μέσα σου. Κι ακόμα κι αν μέχρι το τέλος δεν έχεις βγάλει κάποιο συγκεκριμένο νόημα σχετικά με το "τι στο καλό ήταν τώρα αυτό που είδες;" σίγουρα κάτι πήρες και κάτι ένιωσες. Δεν βρίσκω τυχαίο το γεγονός ότι ο χώρος είχε γεμίσει τόσο που κάποιοι θεατές ήταν καθισμένοι οκλαδόν στο πάτωμα ενώ άλλοι παρακολούθησαν ολόκληρη την παράσταση όρθιοι και μάλιστα αδιαμαρτύρητα. Δεν ήταν τυχαίο το τετραπλό μπιζάρισμα και η ενθουσιώδης επιδοκιμασία του κοινού προς τους καλλιτέχνες στο τέλος της παράστασης. Κάτι έπρεπε να δώσει και ο θεατής αφού τόσα πήρε από τον καλλιτέχνη.. και είναι αλήθεια ότι τα παιδιά φαινόταν ότι το ζούσαν αυτό που έκαναν.

Αυτό που μου έκανε εντύπωση είναι το γεγονός ότι ο καθένας από εμάς, ακόμα κι αν αρχικά νιώθει τελείως "έξω από τα νερά του" δεδομένου ότι δεν πρόκειται για μια mainstream μορφή διασκέδασης, μπορεί να βρει σημεία ταύτισης και ενδιαφέροντος στην παράσταση. Αυτό μπορεί να είναι η γλώσσα (ακούγονται αποσπάσματα κειμένων στην ελληνική, την ισπανική και την τούρκικη γλώσσα), μπορεί να είναι τα εντυπωσιακά ακροβατικά που μαγνητίζουν το βλέμμα ή η μουσική που σου δημιουργεί μια πληθώρα συναισθημάτων, αλληλοσυγκρουόμενων μερικές φορές. Βλέπετε, η μουσική σύμπραξη είναι ένα επιπλέον «συν» σε αυτή την παράσταση. Τα ιδρυτικά μέλη των Mode Plagal (Κλέων Αντωνίου, Τάκης Κανέλλος και Θοδωρής Ρέλλος) μαζί με τον Δημήτρη Αποστολάκη από τους Χαΐνηδες! Οπωσδήποτε μου κίνησε το ενδιαφέρον να δω τι είχαν να συμπληρώσουν μουσικά μέσα μου οι καλλιτέχνες του ανεπανάληπτου άλμπουμ "Η κάθοδος των σαλτιμπάγκων" του οποίου τα τραγούδια ενώ τα έχω ακούσει τόσες φορές, κάθε φορά είναι σαν να τα ακούω για πρώτη φορά, κάθε φορά έχουν κάτι καινούργιο να μου πουν και νέα συναισθήματα να με γεμίσουν. Αυτή νομίζω είναι και η μαγεία της μουσικής.. Να συμπληρώσω ότι οι Mode Plagal με ενθουσίασαν και με το τελευταίο τους άλμπουμ το "Στην κοιλιά του κήτους" για την επιλογή τους να μελοποιήσουν τόσο επιτυχημένα  στίχους από την "Φαύστα" του λατρεμένου μου Μπόστ.

Επιστρέφοντας στη παράσταση, προσωπικά ένιωσα ένα συναίσθημα οικειότητας με όλο αυτό που παρακολουθούσα μόλις άκουσα την πρώτη δοξαριά της λύρας. Το έχω ξαναγράψει σε τούτο εδώ το blog και θα το ξαναγράψω γιατί είναι μια επαναλαμβανόμενη διαπίστωση στη ζωή μου. Όταν την Κρήτη την κουβαλάς μέσα σου, τη βρίσκεις παντού. Με εξέπληξε αληθινά ο τρόπος με τον οποίο ο παραδοσιακός χαρακτήρας του κρητικού στοιχείου εναρμονίζεται με το στοιχείο της ακροβασίας και του σύγχρονου χορού. Μα μήπως κι εμείς οι Κρητικοί δεν ακροβατούμε συνεχώς είτε κυριολεκτικά μέσα από μια εντυπωσιακή χορευτική φιγούρα όπου το σώμα αψηφά τους νόμους της βαρύτητας θέλοντας να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται, να φτάσει άραγε τι και που:;... είτε μεταφορικά σαν λαός που πάντα έκανε αυτό που όριζε η ψυχή του και όχι η λογική του.. ως γνωστόν από τον Νίκο Καζαντζάκη "Η Κρήτη δεν θέλει νοικοκυραίους, θέλει κουζουλούς. Αυτοί οι κουζουλοί την κάνουν αθάνατη" αλλά και τραγουδισμένο από τον Κώστα Μουντάκη:

Φρόνιμοι και νοικοκυροί δε ζουν στον Ψηλορείτη.

μα οι κουζουλοί την κάμανε αθάνατη την Κρήτη...

Τέλος με την «αναφορά στην Κρήτη» γιατί άμα αρχίσω με μαντινάδες δεν τελειώνω ούτε του χρόνου. Απόψε είναι η τελευταία παράσταση της ομάδας. Θα είχε ενδιαφέρον να την παρακολουθήσετε όσοι το επιθυμείτε.

Χορός - ακροβασία ομάδα "Κι όμΩς κινείται" (http://www.kiomoskineitai.gr/):

Bentancor Camilo

Δημάς Βασίλης

Λινάρδου Αντιγόνη

Μαλκότσης Ερμής

Παρασκευοπούλου Ιωάννα

Σουγιουλτζή Χριστίνα

Μουσική σύνθεση και ερμηνεία:

Αντωνίου Κλέων (Mode Plagal)

Αποστολάκης Δημήτρης (Χαΐνηδες)

Κανέλλος Τάκης (Mode Plagal)

Ρέλλος Θοδωρής (Mode Plagal)

Φωτισμός:

Καψούρος Βασίλης

Σκηνικός Χώρος:

Bentancor Camilo

Κοστούμια:

Μάνεση Αγγελική

Μουζάκη Φανή

Χώρος:

Βυρσοδεψείο, Ορφέως 173

Ημερομηνίες: 11 - 13 Ιανουαρίου 2013

Ώρα: 21.00

Είσοδος: 10€

Κλείνω με ένα κείμενο του Jean Baudrillard από το βιβλίο του "Η διαφάνεια του κακού - Δοκίμιο πάνω στα ακραία φαινόμενα" (La transparence du mal):

"Κατά βάθος η επανάσταση έλαβε χώρα παντού, μόνο που αυτό δεν έγινε καθόλου όπως το περιμέναμε. Παντού ό,τι απελευθερώθηκε, αποδεσμεύτηκε από την έννοιά του, την ουσία του, την αξία του, την αναφορά του, την προέλευση και το σκοπό του και εξακολουθεί να λειτουργεί, μόνο που η ιδέα του έχει προ πολλού εκλείψει. Τίποτε (ούτε κι αυτός ο Θεός) δεν εξαφανίζεται πλέον από τέλος ή θάνατο, αλλά από πολλαπλασιασμό, κορεσμό και αύξουσα ακαθοριστία. Για μας τα πάντα είναι αποκρυπτογραφήσιμα εκ των προτέρων, έχουμε εξαιρετικά μέσα ανάλυσης αλλά όχι κατάστασης. Ζούμε θεωρητικά πολύ πιο πέρα από τα ίδια μας τα συμβάντα. Εξ' ου και η βαθιά μελαγχολία. Σε άλλες εποχές και σε άλλες κουλτούρες παράξενες άνθρωποι έζησαν και ζουν καταπτοημένοι μπροστά στο πεπρωμένο. Εμείς ζούμε καταπτοημένοι λόγω της απουσίας πεπρωμένου.Το κάθε τι, μας έρχεται μόνο από εμάς τους ίδιους. Ο καθένας έχει φορτωθεί την ευθύνη της ζωής του. Αβάσιμη ουτοπία. Θα έπρεπε να μετασχηματιστεί το άτομο σε δούλο της ταυτότητάς του, της θέλησής του, της ευθύνης του, του πόθου του, να ελέγχει όλα τα κυκλώματά του κι όλα τα κυκλώματα του κόσμου, που διασταυρώνονται μέσα στα γονίδιά του, στα νεύρα, στις σκέψεις του. Υποτέλεια ανήκουστη. Όλος ο κόσμος είναι διαβολικά ενήμερος για τον εαυτό του και για τον πόθο του. Όλα είναι τόσο απλά που εκείνος που προχωρά μεταμφιεσμένος γίνεται καταγέλαστος. Το τέλος των μυστηρίων."

Που θα πάει..

...ο τροχός θα γυρίσει. Έτσι, γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.

Στίχοι: Τάσος Οικονόμου
Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος
Τραγούδι: Μανώλης Μητσιάς
Μπουζούκι: Κώστας Παπαδόπουλος
Δίσκος: Διαδρομή (1973)