Η Κρήτη λέει είναι νησί, μα για το χαρτογράφο. Για μένα είναι η ΖΩΗ όξω από τον τάφο... (Αγνώστου)

Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2012

Ελλάδα χώρα του φωτός

Μετά από τέσσερις ημέρες κλινήρης λόγω ίωσης, χθες ξύπνησα αρκετά καταβεβλημένη και κατά την καθημερινή συνήθειά μου, τράβηξα τις κουρτίνες να μπει λίγο φως στο σπίτι. Αμέσως αισθάνθηκα υπέροχα. Ένας καταγάλανος ουρανός, πεντακάθαρος και φωτεινός, με καλημέρισε. Δε θυμάμαι πόση ώρα στάθηκα εκεί χαζεύοντας τον ουρανό λες και τον έβλεπα για πρώτη φορά. Διάφορες σκέψεις έρχονταν και έφευγαν από το μυαλό μου. Όλες είχαν ένα κοινό. Ήταν όμορφες και αισιόδοξες. Χαιρόμουν που είμαι καλά και σηκώθηκα από το κρεββάτι για να δω τον ουρανό, που έχω την όρασή μου και μπορώ να απολαύσω αυτό το θέαμα που ηρεμεί σώμα και ψυχή. Τελικά, δεν είναι κλισέ. ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΗ ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ και δεν το λέω επειδή είμαι Ελληνίδα. Ξέρω, έχει χίλια μύρια στραβά κι ανάποδα, η κρίση μας έχει κάνει και παραμιλάμε, πολλοί από μας δεν βρίσκουμε κανένα νόημα σε τίποτα αλλά για μια ακόμη φορά συνειδητοποιώ ότι η ευτυχία βρίσκεται σε πολύ απλά και καθημερινά πράγματα. Όπως αυτό το γελαστό πρωινό που μου φέρνει στο νου ότι η Άνοιξη έρχεται σε πείσμα των καιρών και έτσι ανεπαίσθητα ζωγραφίζεται ένα χαμόγελο στο πρόσωπό μου κάνοντας με να ξεχάσω και την ίωση και τις έγνοιες μου. Σκέφτομαι.. πολλά μπορούν να μου πάρουν αλλά αυτό τον ουρανό και αυτό το συναίσθημα όχι.. αυτά είναι δικά μου!!

Υ.Γ. 1 Την όμορφη μέρα διαδέχτηκε μια εξίσου όμορφη και γλυκιά βραδιά. Κι ευτυχώς, στο ίδιο μοτίβο συνεχίστηκε και η σημερινή μέρα. Λες και παίρνω δύναμη και κουράγιο από τον καιρό, αισθάνομαι ήδη πολύ καλύτερα..

Υ.Γ. 2 Παρακάτω έχω αναρτήσει ένα εξαιρετικό βίντεο με τις ομορφιές της πατρίδας μας έτσι, για ψυχική ανάταση.



Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012

Το έγκλημα στο Αποπηγάδι Χανίων. "Σήμερα εμείς, αύριο εσείς"

"...Τέσσερα χρόνια σ' αυτά τα βουνά πολέμουνα τσι Γερμανούς. Εκτελέσανε τον αδερφό μου. Με πήρανε για εκτέλεση εμένα σαράντα τρείς μέρες κι είμαι ανάπηρος.. Και τώρα με την αστυνομία, θα μας επάρουνε την περιουσία που πολέμουνα τέσσερα χρόνια τσι Γερμανούς. Αυτό δεν είναι λυπηρό;; Αυτό δεν είναι τρομακτικό;; Τόση αστυνομία.. Τόσο είναι το κράτος.. Να μη συγκινηθεί.. να μην έρθει ένας άνθρωπος να μας συμπαρασταθεί..."

Ένα συγκλονιστικό βίντεο που πρέπει όλοι να δούμε. Γιατί σήμερα είναι το Αποπηγάδι. Αύριο όμως με μαθηματική ακρίβεια, θα είναι το δικό μου ή το δικό σου χωριό.
Οι εκλογές έρχονται αγαπητέ αναγνώστη. Καλά θα κάνεις να θυμάσαι ότι: "Δεν υπάρχει Δεξιά, δεν υπάρχει Αριστερά, μόνο κόκκαλα υπάρχουν, των Ελλήνων τα ιερά"



Πέμπτη, 16 Φεβρουαρίου 2012

Η συμφωνία της Βάρκιζας και το Μνημόνιο 2

12 Φεβρουαρίου 1945 υπεγράφη η συμφωνία της Βάρκιζας. 12 Φεβρουαρίου 2012 υπεγράφη το 2ο Μνημόνιο. Τυχαίο γεγονός θα μου πείτε.. Πιθανότατα. Το σίγουρο πάντως είναι ότι 67 χρόνια μετά η Βάρκιζα μου φαίνεται πιο επίκαιρη από ποτέ.. Κάνοντας αυτή τη σκέψη, είδα για πολλοστή φορά το βίντεο με τους αντάρτες του ΕΛΑΣ να παραδίδουν κλαίγοντας σα μικρά παιδιά τα όπλα τους. Στο μυαλό μου έρχονται οι στίχοι από ένα δημοτικό τραγούδι:
..Το χέρι μου προσκέφαλο και το σπαθί μου στρώμα
το καριοφίλι μου αγκαλιά σαν το παιδί την μάνα..

Σαν σήμερα 16 Φλεβάρη ο ΕΛΑΣ παρέδωσε τα όπλα του. Με βάση την ημερήσια διαταγή της 16ης Φεβρουαρίου 1945 που υπέγραψαν ο στρατηγός Σαράφης και ο Άρης Βελουχιώτης, ο ΕΛΑΣ έπρεπε να διαλυθεί 4 ημέρες μετά την υπογραφή της συμφωνίας της Βάρκιζας. Θα διατηρούνταν μόνο τα τμήματα της Κρήτης όπου παρέμεναν ακόμα οι Γερμανοί και ο πόλεμος δεν είχε τελειώσει. Σύμφωνα με το πρωτόκολλο παραλαβής του οπλισμού του ΕΛΑΣ με ημερομηνία 28 Φεβρουαρίου 1945 και υπογραφή του Άγγλου Ταξίαρχου Αϊκεχεντ, οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ παρέδωσαν:

Πυροβόλα διαφόρων τύπων: 100
Όλμους ομαδικούς: 81
Όλμους ατομικούς: 138
Πολυβόλα: 419
Οπλοπολυβόλα: 1412
Αυτόματα τυφέκια: 713
Τυφέκια και πιστόλια: 48973
Τυφέκια αντιαρματικά: 57
Συσκευές ασυρμάτων: 17

Όλος αυτός ο όγκος του οπλισμού προέρχονταν από ιταλικά και γερμανικά λάφυρα πολέμου και από πολύ λίγα συμμαχικά όπλα. Κατά μια στατιστική, οι σύμμαχοι είχαν χορηγήσει στον ΕΛΑΣ σε όλη τη διάρκεια της κατοχής: 10 όλμους, 100 οπλοπολυβόλα, 30 πολυβόλα, 300 αυτόματα και 3000 τυφέκια..



Σύμφωνα με τον Σόλωνα Γρηγοριάδη, "ο πόλεμος δεν είχε λήξει και η σκιά του έπεφτε ακόμα πάνω στην καθημαγμένη χώρα. Στα Δωδεκάνησα υπήρχαν σημαντικές γερμανικές δυνάμεις, με λίγα τάγματα φασιστών Ιταλών που κατείχαν την Ρόδο, την Κω, την Λέρο, την Τήλο και την Κάλυμνο. Στην Κρήτη, 9500 Γερμανοί και 4000 Ιταλοί ήταν ισχυρά περιχαρακωμένοι στα Χανιά και το Ακρωτήρι. Άλλοι 700 Γερμανοί με 50 Ιταλούς κατείχαν οχυρές θέσεις στη Μήλο γύρω από τα θειούχα νερά. Και χρειάστηκε να τερματιστεί η αντίσταση της Γερμανίας για να καταθέσουν τα όπλα οι σκληροτράχηλες αυτές απομονωμένες οπισθοφυλακές. Η φρουρά της Μήλου υπέκυψε την 7η Μαΐου 1945, της Δωδεκανήσου την 8η Μαΐου και τέλος τη νύχτα της 10ης Μαίου, ο Γερμανός στρατηγός Ρέντακ, προσερχόταν στη βίλα Αριάδνη του Ηρακλείου για να παραδώσει τα στρατεύματά του στον Ανώτατο Σύμμαχο Αρχηγό Μεσογείου ταξίαρχο Κίρκμαν και στον Έλληνα στρατιωτικό διοικητή Κρήτης υποστράτηγο Φουντουλάκη. Μόνο όμως την 19η Μαϊού έμπαιναν οι ελληνικές αρχές στα Χανιά και την επομένη διαλυόταν ο ΕΛΑΣ Κρήτης."

Πηγές:
Βουρνάς Τάσος, Ιστορία της Νεώτερης και Σύγχρονης Ελλάδας, Τόμος Γ', Εκδόσεις Πατάκη
Γρηγοριάδης Σόλων, Ιστορία της Σύγχρονης Ελλάδας 1941-1974, Τόμος Β', Εκδόσεις POLARIS

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2012

Muchas gracias Καββαδία..

                         Νίκος Καββαδίας (11 Ιανουαρίου 1910 - 10 Φεβρουαρίου 1975)



Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη 9 -15 Φεβρουαρίου 2012



Η εκδήλωση αφιερώνεται στη μνήμη του Θόδωρου Αγγελόπουλου, καθώς ο Εμφύλιος υπήρξε μια από τις κεντρικές συνιστώσες του κινηματογραφικού του έργου.


Η Ταινιοθήκη της Ελλάδος διοργανώνει σε συνεργασία με τα Αρχεία Σύγχρονης Κοινωνικής Ιστορίας (ΑΣΚΙ) και το τμήμα Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης (ΕΜΜΕ) του Πανεπιστημίου Αθηνών το αφιέρωμα Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη. Στο αφιέρωμα συνεργάζονται επίσης το Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου (ΕΚΚ), η Διεύθυνση-Μουσείο Αρχείου της ΕΡΤ και η Ταινιοθήκη του Βελγραδίου (Jugoslovenska Kinoteka).


ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ

ΠΕΜΠΤΗ 09/02
ΑΙΘΟΥΣΑ Α
Είσοδος με προσκλήσεις
19.30 Στρογγυλή τράπεζα «Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη: η μυθοπλασία»
 Είσοδος με προσκλήσεις       
21.30 «Οι Κυνηγοί» Θόδωρος  Αγγελόπουλος 165΄ Προλογίζει η Εύα Κοταμανίδου
   
ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 10/02
ΑΙΘΟΥΣΑ Α
17.30 Οι παράνομοι Νίκος Κούνδουρος 92΄
19.15 Χάππυ Νταίη Παντελής Βούλγαρης 100΄, Προλογίζει η Μαρία Κομνηνού
21.00 Ο Μεγαλέξαντρος Θόδωρος Αγγελόπουλος 210΄
         
ΑΙΘΟΥΣΑ Β
20.00 Ο νέος Παρθενώνας Ομάδα των 4 74’
22.00 Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου 1: Αθήνα-Το μήλον της έριδος Ροβήρος Μανθούλης  52΄
ΣΑΒΒΑΤΟ 11/02
ΑΙΘΟΥΣΑ Α
18.00 Η κάθοδος των εννέα Χρίστος Σιοπαχάς 125΄
 20.15 Ο Θίασος Θόδωρος  Αγγελόπουλος 230΄ Προλογίζει η Αντουανέττα Αγγελίδη
ΑΙΘΟΥΣΑ Β
20.00 Άλλος δρόμος δεν υπήρχε Σταύρος Ψυλλάκης 87’
22.00 Μακρόνησος Ηλίας Γιαννακάκης - Εύη Καραμπάτσου 90’
ΚΥΡΙΑΚΗ 12/02
ΑΙΘΟΥΣΑ Α
17.00 Ελένη Peter Yates 114΄ Ελεύθερη είσοδος
19.00 Τα παιδιά της Χελιδόνας Κώστας Βρεττάκος 118΄
21.00 Τριλογία: Το λιβάδι που δακρύζει Θόδωρος Αγγελόπουλος 170΄
ΑΙΘΟΥΣΑ Β
20.00 Η ζωή στους βράχους Αλίντα Δημητρίου 98’
22.00 Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου 2: Με τα παραδοθέντα όπλα παρά πόδα Ροβήρος Μανθούλης  52΄
ΔΕΥΤΕΡΑ 13/02
ΑΙΘΟΥΣΑ Α
17.30 Ούλοι εμείς εφέντη Λεωνίδας Βαρδαρός 105΄
19.30 Στρογγυλή τράπεζα «Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη: ντοκιμαντέρ και
          αρχειακά τεκμήρια» Είσοδος με προσκλήσεις
21.15 Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος Ροβήρος Μανθούλης55’
          Τα ελληνόπαιδα Radivoje Lola Đukić 21΄
          Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδος Μάνος Ζαχαρίας 26΄
          Αδελφική βοήθεια Trajče Popov- Žorž Skrigin 23΄
          Ελληνικός εμφύλιος: ψηφιακά αρχειακά τεκμήρια 40΄
ΑΙΘΟΥΣΑ Β
20.00 Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου 3: Τρούμαν εναντίον Μάρκου Ροβήρος Μανθούλης  52΄
21.30 Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου 4: Κλιμάκωση ψυχρού & θερμού πολέμου Ροβήρος Μανθούλης  52΄
ΤΡΙΤΗ 14/02
ΑΙΘΟΥΣΑ Α
17.45 Τα χρόνια της θύελλας Νίκος Τζίμας 113΄
19.45 Γράμμος Ηλίας Μαχαίρας 114’
21.45 Ψυχή βαθιά Παντελής Βούλγαρης  130΄
ΑΙΘΟΥΣΑ Β
20.00 Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος Φώτος Λαμπρινός 72’
22.00 Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου 5: Ύστατη αδελφοκτονία Ροβήρος Μανθούλης  52΄
ΤΕΤΑΡΤΗ 15/02
ΑΙΘΟΥΣΑ Α
17.45 Βασιλική Βαγγέλης Σερντάρης 135΄
20.00 Καραβάν Σαράι Τάσος Ψαρράς 115΄
22.00 Πέτρινα χρόνια Παντελής Βούλγαρης 135΄
ΑΙΘΟΥΣΑ Β
20.00 Εμφύλιος λόγος Διαμαντής Λεβεντάκος 74΄
22.00 Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου 6: Η αρχή του τέλους Ροβήρος Μανθούλης  52΄
Στην προβολή των ταινιών θα παρευρεθούν οι σκηνοθέτες.
Οι ταινίες που περιλαμβάνονται στο αφιέρωμα προβάλλονται σε συνεργασία με τις εταιρείες διανομής Feelgood Entertainment, Odeon, Νεανικό Πλάνο, Village Films, CBS και τους σκηνοθέτες και παραγωγούς που πολύ ευγενικά έχουν εκχωρήσει τα δικαιώματα προβολής. Αντίθετα στο αφιέρωμα δεν έχουν συμπεριληφθεί οι ταινίες οι οποίες ενείχαν κόστος προβολής λόγω του περιορισμένου προϋπολογισμού της εκδήλωσης.
Από τις 9 έως τις 15 Φεβρουαρίου 2012, στο φιλόξενο χώρο της Ταινιοθήκης, η κινηματογραφική αυλαία ανοίγει για μια εβδομάδα γεμάτη εκδηλώσεις και καθημερινές προβολές.Μοναδικά κινηματογραφικά τεκμήρια της εποχής, ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ σχολιάζονται από τους δημιουργούς τους και άλλους ειδικούς και πλαισιώνονται από ευρύτερες εκδηλώσεις. Σε δύο στρογγυλές τράπεζες, στις 9 Φεβρουαρίου για τον εμφύλιο και τη μυθοπλασία και στις 13 Φεβρουαρίου για τον εμφύλιο και το ντοκιμαντέρ, σκηνοθέτες και άνθρωποι του κινηματογράφου, κοινωνιολόγοι και ιστορικοί συζητούν μεταξύ τους αλλά και μοιράζονται με το κοινό σκέψεις και απόψεις για τις ποικίλες αποτυπώσεις του εμφυλίου πολέμου στην οθόνη.
Η έναρξη του αφιερώματος θα γίνει την Πέμπτη 9 Φεβρουαρίου στις 19.30 με τη στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη: η μυθοπλασία». Θα ακολουθήσει η τιμητική προβολή των Κυνηγών του Θόδωρου Αγγελόπουλου στις 21.30. Την προβολή θα προλογίσει η ηθοποιός Εύα Κοταμανίδου.
Στη στρογγυλή τράπεζα συμμετέχουν: Κώστας Βρεττάκος-σκηνοθέτης, Μαρία Κατσουνάκη- κριτικός κινηματογράφου, Μαρία Κομνηνού-αν. καθηγήτρια, Πέπη Ρηγοπούλου-καθηγήτρια, Τάσος Ψαρράς-σκηνοθέτης.  Συντονίζει ο καθηγητής Ηλίας Νικολακόπουλος.
Στην δεύτερη στρογγυλή τράπεζα με θέμα «Ο ελληνικός εμφύλιος στην οθόνη: ντοκιμαντέρ και αρχειακά τεκμήρια» που θα γίνει την Δευτέρα 13 Φεβρουαρίου στις 19.30 συμμετέχουν οι: Βασίλης Αλεξόπουλος-διευθυντής Μουσείου-Αρχείου της ΕΡΤ, Ηλίας Γιαννακάκης-σκηνοθέτης, Μάνος Ζαχαρίας-σκηνοθέτης, Ροβήρος Μανθούλης-σκηνοθέτης, Φώτος Λαμπρινός-σκηνοθέτης, Τάσος Σακελλαρόπουλος-ιστορικός, Θανάσης Σκρουμπέλος-σκηνοθέτης και συγγραφέας. Συντονίζει η ιστορικός-ερευνήτρια Ιωάννα Παπαθανασίου. Χαιρετισμό θα απευθύνει ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών καθηγητής Θεοδόσης Πελεγρίνης.
Το εκτενές αυτό αφιέρωμα που πραγματοποιείται για πρώτη φορά στη χώρα μας, επιχειρεί να καλύψει ένα κενό. Φιλοδοξεί σε μια ολοκληρωμένη και καθόλα αντιπροσωπευτική παρουσίαση των κινηματογραφικών εγγραφών που σήμερα διαθέτουμε για τον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο. Έχοντας ως αφετηρία τις αρχικές καταγραφές, που προώθησε την εποχή της σύγκρουσης, με τη μορφή επικαίρων και μικρών ενημερωτικών ταινιών, η προπαγάνδα των δύο αντίπαλων στρατοπέδων, το αφιέρωμα εκτείνεται στην επισκόπηση της ελληνικής κινηματογραφικής παραγωγής επί έξι και πλέον δεκαετίες. Αποσκοπεί έτσι σε μια νέα ανάγνωση των τρόπων με τους οποίους ο ελληνικός κινηματογράφος ενσωμάτωσε και διαπραγματεύτηκε την εμφύλια σύγκρουση, χρησιμοποιώντας άλλοτε τη μυθοπλασία και άλλοτε, όπως τα τελευταία κυρίως χρόνια, το δημιουργικό ντοκιμαντέρ.
Συνδεδεμένος με το τραύμα και τις απαγορεύσεις, που τον συνόδευσαν από την αρχή, αλλά και παίζοντας με τις σιωπές, ο εμφύλιος πόλεμος δεν καθιερώθηκε ως ιδιαίτερα πρόσφορο πεδίο για τη μεγάλη οθόνη. Αν η άρση των απαγορεύσεων το 1974 συντέλεσε στην οριστική ένταξή του στη θεματολογία του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου, δεν έλειψαν, ωστόσο, από νωρίς οι σχετικές αναφορές. Με τη μορφή συνδηλωτικών σχολίων ο εμφύλιος πόλεμος εισήλθε δια της τεθλασμένης στο κινηματογραφικό προσκήνιο στα σκοτεινά μετεμφυλιακά χρόνια, πριν τροφοδοτήσει τις ιδεολογικές συντεταγμένες της κινηματογραφικής παραγωγής στα χρόνια της απριλιανής δικτατορίας. Στη συνέχεια, οι κοινωνικές επιπτώσεις του –ένας πόλεμος χωρίς πόλεμο- και οι μνήμες θα απορροφήσουν το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής της νέας γενιάς σκηνοθετών που στη συντριπτική πλειοψηφία τους δεν αρνήθηκαν τις ιδεολογικές τους συγγένειες με την Αριστερά. Οι πολιτικοί κρατούμενοι, οι «ανταρτόπληκτοι» και οι πρόσφυγες, οι οικογενειακές τραγωδίες, οι μνήμες και τα αδιέξοδα, διέτρεξαν τις ρεαλιστικές αναπαραστάσεις και τις αλληγορικές αναφορές και αναπαρήγαγαν τα κυρίαρχα πρότυπα του αριστερού αφηγήματος. Τα τελευταία χρόνια οι κάμερες καταγράφουν και δύο νέες εκδοχές. Πρόκειται για τη στρατιωτική διάσταση του εμφυλίου πολέμου αλλά και για την κατάθεση της βιωμένης εμπειρίας, η οποία με τη μορφή του ντοκιμαντέρ δοκιμάζει νέους τρόπους κινηματογραφικής αφήγησης.
Τις διαφορετικές αυτές εγγραφές της εμφύλιας αναμέτρησης, όπως εμφανίστηκαν από την έκρηξή της μέχρι τις μέρες μας, επιχειρεί να αναδείξει το εν λόγω αφιέρωμα. Σε ένα δεύτερο επίπεδο, δίπλα στις καθιερωμένες προβολές, το αφιέρωμα μας καλεί να αναστοχαστούμε στη βάση μιας παράλληλης ανάγνωσης των ταινιών οι οποίες υπακούουν σε διαφορετικές εποχές και ιδεολογίες αλλά και σε διαφορετικούς κανόνες, σχολές και ρεύματα. Ενώνονται, άραγε, οι ταινίες αυτές, παρά τις ασυνέχειες και τις σιωπές, με τα λεπτά νήματα μιας άρρητης συνέχειας;  
Χορηγοί επικοινωνίας:
ΕΡΤ, Τρίτο Πρόγραμμα 95.6 FM, NET 105.5 FM, ΣΚΑΪ 100,3 FM, Athens Voice, Στο κόκκινο 105.5 FM, Αθήνα 9.84 FM, ελculture.gr, tvxs.gr, clickatlife.gr, cinemag.gr, sevenart.gr,cinemanews.gr, myfilm.gr, forfree.gr
Αρχειακά τεκμήρια
Η προβολή και ο σχολιασμός άγνωστων κινηματογραφικών τεκμηρίων της περιόδου του εμφυλίου πολέμου συνιστά ένα από τα βασικά μελήματα του αφιερώματος. Στα σύντομα κινηματογραφικά επίκαιρα που παραχωρήθηκαν από το Διεύθυνση Μουσείου-Αρχείου της ΕΡΤ, προστίθενται άγνωστα και σημαντικά αρχεία που απόκεινται στις συλλογές τηςΤαινιοθήκης της Ελλάδος. Η δωρεά της Ολυμπίας Παπαδούκα και του καθηγητή του Πανεπιστημίου της Φιλαδέλφειας Μιχάλη Δόριζα εισάγουν στο αφιέρωμα και περιλαμβάνουν μοναδικές σε ευκρίνεια σκηνές από τα Δεκεμβριανά και την οπισθοχώρηση των στρατευμάτων του ΕΛΑΣ, τη συμφωνία της Βάρκιζας, το 7ο Συνέδριο του ΚΚΕ τον Οκτώβριο του 1945 και τις μεγαλειώδεις διαδηλώσεις της Αριστεράς στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη. Σε αυτά προστίθενται λήψειςαπό τα στρατόπεδα κράτησης, τις επισκέψεις υποστήριξης του βασιλιά και Αμερικανών αξιωματούχων στα στρατόπεδα κράτησης και στις πόλεις όπου μαίνεται ο εμφύλιοςκαθώς και την επίσκεψη του βασιλικού ζεύγους στα ελληνογιουγκοσλαβικά σύνορα.
Ωστόσο, ιδιαίτερο ενδιαφέρον συγκεντρώνουν δύο ταινίες που εντοπίστηκαν στην Ταινιοθήκη της Σερβίας, στο Βελιγράδι, και προβάλλονται για πρώτη φορά στην Ελλάδα. Η πρώτη, Τα ελληνόπαιδα (Grčka Deca, 1948) του Radivoje Lola Đukić περιγράφει την υποδοχή ελληνοπαίδων στο προσφυγικό κατάλυμα στη Bela Crkva. Γυρισμένη την ίδια περίπου εποχή με την ταινία Η αλήθεια για τα παιδιά της Ελλάδος (1948)των Μάνου Ζαχαρία και Γιώργου Σεβαστίκογλου,η ταινία αποτελεί την εκδοχή της γείτονος και συμμάχου του Δημοκρατικού Στρατού Γιουγκοσλαβίας και επομένως συνιστά μια ακόμη απάντηση στις ελληνικές κυβερνητικές θέσεις περί του παιδομαζώματος.
Οι δύο αυτές ταινίες μας υποβάλουν στην πρόκληση της παράλληλης ανάγνωσής τους. Αντίστοιχα, η απώλεια των σημαντικών κινηματογραφικών αποτυπώσεων που συγκρότησε στο «βουνό» το κινηματογραφικό συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού θα μπορούσε εν μέρει να αναπληρωθεί με τη  δεύτερη ταινία που εντοπίστηκε στη Σερβία. Η Αδελφική βοήθεια (Bratska Pomoć, 1950) των Trajče Popov και Žorž Skrigin, αν και υπακούει στην ανάγκη απάντησης της «αιρετικής» πλέον Γιουγκοσλαβίας στις κατηγορίες «για το πισώπλατο χτύπημα του Τίτο», πραγματεύεται τη βοήθεια που δόθηκε στα χρόνια του εμφυλίου στο Δημοκρατικό Στρατό.
Στον αντίποδά της τοποθετείται ένα μάλλον «υποτιμημένο» και αταύτιστο προπαγανδιστικό υλικό για τη βοήθεια του πλάνου Μάρσαλ στην «εθνική ανοικοδόμηση».
Ταινίες μυθοπλασίας
Επεκτείνοντας στο χρόνο την ιστορική αναδρομή θα διαπιστώσουμε πως μέχρι το 1974 οι ταινίες μυθοπλασίας που άμεσα αναφέρονται στον εμφύλιο είναι ελάχιστες και γυρίζονται κυρίως στα χρόνια της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Εξαίρεση αποτελούν οι βραβευμένοι στο Βερολίνο Παράνομοι του Νίκου Κούνδουρου που γυρίζονται στον απόηχο της εμφύλιας αναμέτρησης αλλά πάντως μετά την επανάκαμψη της Αριστεράς και την ανάδειξη της ΕΔΑ στην αξιωματική αντιπολίτευση, το 1958. Καθώς η διατήρηση των διακρίσεων σε βάρος των ηττημένων και η λογοκρισία, οδηγούν στην αποσιώπηση του εμφυλίου, οι ήρωες κι η εποχή σκόπιμα δεν σηματοδοτούνται ξεκάθαρα. Στην ταινία οι «παράνομοι» προσπαθούν, είτε γιατί εμπλέκονται σε παλιές δοσοληψίες είτε γιατί δολοφονούν έναν πλούσιο αγρότη, να διαφύγουν τη σύλληψή τους από τη χωροφυλακή.
 Στην περίοδο της δικτατορίας αναβιώνει το ρεπερτόριο της μετεμφυλιακής πόλωσης, αλλά η έμφαση αποδίδεται στο νέο εθνικιστικό ιδεολόγημα του καθεστώτος. Κινούμενες πάντα στον αντικομμουνιστικό άξονα, οι ταινίες, που εστιάζουν στον εμφύλιο, υπογραμμίζουν την ανάγκη υπέρβασης του παρελθόντος με σκοπό την ανάδειξη του έθνους που μεγαλουργεί μέσα από την ενότητα. Χαρακτηριστικό δείγμα αποτελεί ο Γράμμος (1971) του Ηλία Μαχαίρα που θα προβληθεί στο πλαίσιο του κινηματογραφικού αφιερώματος.
Η μεταπολίτευση εγκαινιάζει την έκρηξη της παραγωγής. Οι σκηνοθέτες ιδιαίτερα του Νέου Ελληνικού Κινηματογράφου (ΝΕΚ) θα μπορέσουν πλέον να αναστοχαστούν κινηματογραφικά τη δεκαετία του ’40, χωρίς τους περιορισμούς και τις απαγορεύσεις που έθεσαν τον εμφύλιο, ως θέμα ταμπού, στο περιθώριο για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Εστιάζοντας κυρίως στο τραύμα του εμφυλίου, η ελληνική κινηματογραφία, μετά το 1974, συμπορεύεται με τις επεξεργασίες της μνήμης για τη δεκαετία του ’40 και παρουσιάζει τις επιπτώσεις του εμφυλίου και τα «θύματα» της σύγκρουσης.
Τη νέα αυτή οπτική εγκαινιάζει ο Θόδωρος Αγγελόπουλος με δύο ταινίες από την τριλογία της ιστορίας: το Θίασο (1974-5)και τους Κυνηγούς (1977).
Τα γυρίσματα του Θίασου ξεκινούν τον τελευταίο χρόνο της δικτατορίας και ολοκληρώνονται ένα χρόνο μετά την εξέγερση του Πολυτεχνείου και την πτώση της χούντας. Η ταινία-σταθμός για την ανάδειξη ενός μεγάλου δημιουργού στο παγκόσμιο στερέωμα και για την είσοδο της Ελλάδας στην πρώτη γραμμή θα λάβει, το 1975, το Βραβείο της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Κανών. Η ιστορία του μπουλουκιού που περιοδεύει στην Ελλάδα ανεβάζοντας την Γκόλφω δίνει μια μοναδική εκδοχή στο ζήτημα της αναπαράστασης της Ιστορίας.
Το δεύτερο μέρος της τριλογίας, οι Κυνηγοί, πραγματεύεται τον συνεχή φόβο της Αριστεράς όπως τον βιώνει η αστική τάξη ως τα πρώτα χρόνια της μεταπολίτευσης. Το πτώμα ενός αντάρτη που εντοπίζεται από μια ομάδα κυνηγών θαμμένο μέσα στο χιόνι, παραμονή Πρωτοχρονιάς, θα αποτελέσει τον καταλύτη για την διερεύνηση της ένοχης συνείδησης των νικητών.
Ένα χρόνο νωρίτερα, το 1976, ο Παντελής Βούλγαρης παρέδιδε στο κοινό το βραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Χάππυ Νταίη, βασισμένο στο διήγημα Ο λοιμός του Αντρέα Φραγκιά. Η πρώτη ταινία μυθοπλασίας που αναφέρεται στη Μακρόνησο αντιμετωπίζει το στρατόπεδο ως μικρόκοσμο του διχασμού και της αγριότητας που επικρατούσε στη χώρα. Ο Βούλγαρης προσεγγίζει το θέμα με τον ουμανισμό του νεορεαλισμού διανθισμένο με σουρεαλιστικά στοιχεία πετυχαίνοντας ένα συγκλονιστικό αποτέλεσμα.
Η εποχή της «απομυθοποίησης» εγκαινιάζεται τη δεκαετία του ’80 με ταινίες όπως, ο Μεγαλέξανδρος του Θόδωρου Αγγελόπουλου, Η κάθοδος των εννέα του Χρήστου Σιοπαχά και Τα παιδιά της Χελιδόνας του Κώστα Βρεττάκου.
Ο βραβευμένος με το Χρυσό Λέοντα στη Βενετία Μεγαλέξαντρος(1980) Dominique Eudes, για την σύγκρουση καπεταναίων και κομματικής ηγεσίας. χρησιμοποιεί το ιστορικό γεγονός της σφαγής στο Δήλεσι, θέτοντας εκ νέου τα προβλήματα των συγκρούσεων στην περίοδο της Αντίστασης και του εμφυλίου και υιοθετώντας την ιστορική ερμηνεία του
Βασισμένη στο ομώνυμο αφήγημα του Θανάση Βαλτινού η βραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Μόσχας Κάθοδος των εννέα (1984)περιγράφει την κάθοδο μιας μικρής ομάδας ανταρτών του Δημοκρατικού Στρατού προς τον Ταΰγετο κι από εκεί στη θάλασσα μετά την επιτυχία των επιχειρήσεων του κυβερνητικού στρατού στην Πελοπόννησο. Η τύχη τους είναι προδιαγεγραμμένη.
Παρόμοια είναι και η ιστορία που αφηγείται στα Χρόνια της θύελλας (1984) ο Νίκος Τζήμας, ο οποίος λίγα χρόνια νωρίτερα γυρίζει και τον Άνθρωπο με το γαρύφαλλο για τον Μπελογιάννη. Η προσπάθεια δύο ανταρτών που μάταια προσπαθούν να επιστρέψουν στα σπίτια τους μετά την κατάρρευση του μετώπου στη Βόρεια Ελλάδα.
Το ιστορικό γεγονός της εκκένωσης των παραμεθόριων χωριών στο τέλος του εμφυλίου και της εγκατάστασης των προσφύγων στα επιταγμένα κτίρια στη Θεσσαλονίκη αποτελεί τον καμβά για το βραβευμένο στο Φεστιβάλ Θεσ/νίκης Καραβάν Σαράι (1986) του Τάσου Ψαρρά.
Ο σπαραγμός του εμφυλίου προβάλλεται και πάλι μέσα από μια προσωπική ιστορία στα Πέτρινα χρόνια (1985) του Παντελή Βούλγαρη. Η αληθινή ιστορία ενός ζευγαριού αγωνιστών της Αριστεράς, που εκτοπίζονται σε διαφορετικά στρατόπεδα και ξανασυναντιόνται μετά από πολλά χρόνια, μαζί με το παιδί τους, συγκίνησε το μεγάλο κοινό.
Ο  Κώστας Βρεττάκος, στα Παιδιά της Χελιδόνας (1987), εμπνευσμένος από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Διονύση Χαριτόπουλου, προσεγγίζει με πιραντελλική διάθεση την διακεκαυμένη ζώνη διερεύνησης της εμφύλιας σύγκρουσης. Ένας δημοσιογράφος κι ένας νεαρός σκηνοθέτης αναζητούν πληροφορίες για την ιστορία μιας οικογένειας που βρέθηκε τοποθετημένη σε αντίπαλα στρατόπεδα στην εμφύλια σύγκρουση. Η τηλεοπτική αναζήτηση καταλήγει στην ιστόρηση των διαφορετικών εκδοχών και λειτουργεί εκρηκτικά.
Στις βιωματικές μυθοπλασίες κατατάσσεται η ταινία Ελένη (1985) του Πίτερ Γέιτς (Peter Yates) με τους Κέιτ Νέλιγκαν και Τζον Μάλκοβιτς, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο-μαρτυρία του Νίκου Γκατζογιάννη (Nick Gage). Η δραματοποιημένη εκδοχή της δολοφονίας της μητέρας του συγγραφέα στο χωριό Λιά Φιλιατών της Ηπείρου την περίοδο του εμφυλίου ιστορείται ως η θυσία μιας γυναίκας να σώσει τα παιδιά της από την αναγκαστική στρατολόγηση και αποστολή στις «φιλικές» χώρες από τις δυνάμεις του Δ.Σ. Από την ορεινή ήπειρο του 1949 ξεκινά και η βραβευμένη από τη Διεθνή Ένωση Κριτικών Κινηματογράφου (FIPRESCI) στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Βασιλική (1997) του Βαγγέλη Σερντάρη μια ερωτική ιστορία με φόντο την ελληνική επαρχία, την εποχή που η μισαλλοδοξία και οι άλλες συνέπειες του εμφύλιου, καθόριζαν αποφασιστικά τις ανθρώπινες σχέσεις.  Από το επίκεντρο του εμφυλίου στην Ήπειρο ο Λεωνίδας Βαρδαρός μας μεταφέρει στην Ικαρία στην ταινία του Ούλοι εμείς εφέντη (1998). Οκτώ αντάρτες, υπακούοντας στην εντολή του κόμματος «το όπλο παρά πόδα», συνεχίζουν για έξι χρόνια να κρύβονται στο νησί αρνούμενοι να παραδοθούν. 
Οι Παντελής Βούλγαρης και Θόδωρος Αγγελόπουλος θα επιστρέψουν μια 20ετία αργότερα στον εμφύλιο, ο πρώτος με το Ψυχή βαθιά, το 2009, και ο δεύτερος με Το λιβάδι που δακρύζει, το 2004, που αποτελεί το πρώτο μέρος της λεγόμενης «τριλογίας» με θέμα την μοίρα του ελληνισμού μέσα από αναφορές στον Θηβαϊκό κύκλο.
Ξεκινώντας το 1919 με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στην Οδησσό και το ξεριζωμό της ελληνικής παροικίας και τελειώνοντας το 1949 με το τέλος του ελληνικού εμφυλίου πολέμου,Το λιβάδι που δακρύζει περιγράφει την ιστορία μιας γυναίκας. Πρόσφυγας από την Οδησσό και ταυτόχρονα  φιγούρα αρχαίας ελληνικής τραγωδίας, η Ελένη υποφέρει τα δεινά της δικτατορίας του Μεταξά, της Κατοχής και του Εμφυλίου και χάνει τα δυο της παιδιά που βρίσκονται στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα.
Το κλασικό μοτίβο της ιστορίας δύο αδελφών που βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα επανέρχεται στη Ψυχή βαθιά. Έχοντας επιστρατευτεί από τον Εθνικό και το Δημοκρατικό Στρατό ως οδηγοί στα δύσβατα μονοπάτια και στα περάσματα του Γράμμου και του Βίτσι, τα δυο αδέλφια δεν απαρνούνται τους δεσμούς του αίματος. Σε αυτή τη σύγκρουση που προκάλεσαν οι «ξένοι», η εγκληματική τακτική του κυβερνητικού στρατού να αποδεχτεί τον βομβαρδισμό των θέσεων των ανταρτών με βόμβες ναπάλμ αντιπαρατίθεται στην εμμονή του επιτελείου των ανταρτών να μην προχωρήσει σε ανακωχή παρά τη διαφαινόμενη ήττα.
Ντοκιμαντέρ
Η πρώτη απόπειρα καταγραφής μιας πτυχής του Εμφυλίου γίνεται στη μεταπολίτευση, το 1974, με το Νέο Παρθενώνα της γνωστής «Ομάδας των Τεσσάρων». Ο πρόσφατα χαμένος Κώστας Χρονόπουλος και οι Γιώργος Χρυσοβιτσάνος, Σπύρος Ζάχος και Θανάσης Σκρουμπέλος θα αποτελέσουν το πρώτο συνεργείο κινηματογραφιστών που θα φθάσει στα μαρτυρικά νησιά της Μακρονήσου και της Γυάρου.
Ακολουθεί ο Εμφύλιος λόγος του Διαμαντή Λεβεντάκου το 1978, ντοκιμαντέρ στο οποίο ο σκηνοθέτης ανασυνθέτει την περίοδο από την εθνική αντίσταση μέχρι και την απελευθέρωση, μέσα από τους διαφοροποιημένους λόγους της Δεξιάς και της Αριστεράς, επιχειρώντας να αναπαραστήσει την ιδεολογική σύγκρουση που οδηγεί στην εμφύλια σύρραξη.
Μια δεκαετία αργότερα, το 1997, γυρίζεται το ντοκιμαντέρ Ο ελληνικός εμφύλιος πόλεμος μέσα από το φακό ενός έλληνα σκηνοθέτη που ζει στο Παρίσι. Ο Ροβήρος Μανθούλης θα λάβει το ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στο Διεθνές Φεστιβάλ Τηλεοπτικών Προγραμμάτων (F.I.P.A.) του Μπιαρίτζ. Η παραγωγή παρουσιάστηκε σε δυο εκδοχές, μια σχεδόν ωριαία και μια εξάωρη. Η ωριαία βερσιόν αποτελεί μία ιστορική καταγραφή των γεγονότων του εμφυλίου που περιλαμβάνει αρχειακό υλικό από το συνεργείο του Δημοκρατικού Στρατού, από το BBC και από αρχεία των χωρών και των δυο αντίπαλων στρατοπέδων. Η εξάωρη βερσιόν με τίτλο Βίοι Παράλληλοι του Εμφυλίου έλαβε το ετήσιο βραβείο καλύτερης εκπομπής πληροφόρησης στην Ελλάδα, το 1997. Στα έξι ωριαία επεισόδια καταγράφονται οι μαρτυρίες 17 προσώπων που έζησαν ή μελέτησαν την περίοδο του εμφυλίου.
Μισό αιώνα μετά τη λήξη του εμφυλίου όλο και περισσότερα ντοκιμαντέρ φωτίζουν άγνωστες πτυχές της περιόδου αυτής. Η βραβευμένη στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης Μακρόνησος (2008) των Ηλία Γιαννακάκη και Εύης Καραμπάτσου, παραθέτει για πρώτη φορά την μαρτυρία του 90χρονου, την εποχή του γυρίσματος, διοικητή του στρατοπέδου, το πρώτο ουσιαστικά καταγεγραμμένο ντοκουμέντο μαρτυρίας της άλλης πλευράς, ο οποίος «συνομιλεί» με πρώην κρατουμένους που επισκέπτονται το νησί.
Αφανείς ήρωες του Εμφυλίου γίνονται πρωταγωνιστές στη Ζωή στους βράχους (2009) της Αλίντας Δημητρίου και στο βραβευμένο από την Ελληνική Ακαδημία Κινηματογράφου Άλλος δρόμος δεν υπήρχε (2009) του Σταύρου Ψυλλάκη.


Από τη μία οι αντάρτισσες - «γυναίκες της διπλανής πόρτας» κι από την άλλη οι εναπομείναντες αντάρτες του Δημοκρατικού Στρατού στην Κρήτη, παράνομοι για χρόνια στο νομό Χανίων μαζί με εκείνους που με αυτοθυσία τους προστάτεψαν. Τέλος η ιδεολογική μεταστροφή και ένταξη του Τούρκου Μιχρί Μπελί στον Δημοκρατικό Στρατό, αλλά και οι μετέπειτα συνέπειες της επιλογής του περιγράφονται στο Καπετάν Κεμάλ, ο σύντροφος (2008) του Φώτου Λαμπρινού.
Φωτογραφικό υλικό για το αφιέρωμα θα βρείτε στη διεύθυνση:

Αναδημοσίευση από τον ιστότοπο http://www.tainiothiki.gr

Ξεχασμένοι ήρωες: Ένα ιστορικό σημείωμα


Ένας από τους ξεχασμένους ήρωες που πολέμησαν πραγματικά από την επανάσταση του Θέρισου μέχρι και την ιστορική Μάχη της Κρήτης, διαλεκτός πολεμιστής και αγωνιστής, ήταν ο ξακουστός Ραφτογιώργης του Ιωάννου, καταγόμενος από τον Πλάτανο Κισάμου.
Το 1941 τα σιδερένια πουλιά των Γερμανών έριξαν χιλιάδες αλεξιπτωτιστές για να καταλάβουν το ιστορικό νησί της Κρήτης. Το Μάϊο του 1941, ο Ραφτογιώργης, ένας ηλικιωμένος πολεμιστής, ένας αγνός πατριώτης και αγωνιστής, με όλα τα ψυχικά χαρίσματα του έμπειρου, διαθέτοντας όλες τις δυνάμεις του σαν παλικάρι, σαν νέος είκοσι χρονών, μπήκε στη μάχη για την απόκρουση της επίθεσης. Ο Ραφτογιώργης, είχε εκπληκτική σκοπευτική ικανότητα, ήταν τολμηρός, ατρόμητος, δεν απέφευγε τον κίνδυνο, ήταν ένας ανδρειωμένος. Πολύ νέος, κατατάχτηκε στο σώμα της Κρητικής Χωροφυλακής πριν από το 1905, αλλά πολύ σύντομα, με την επανάσταση του Θέρισου από τον μεγάλο Ελευθέριο Βενιζέλο, εγκατέλειψε την θέση του για να προσχωρήσει στο σώμα των επαναστατών. Αυτό το γεγονός, έτυχε ιδιαίτερης εκτίμησης από τον αρχηγό Ελευθέριο Βενιζέλο που τον βράβευσε για τις πολύτιμες υπηρεσίες που προσέφερε στο κίνημα του Θέρισου.
Στην γιγαντομαχία του 1912-13, τότε που ο Ελληνικός λαός έγραψε τις ενδοξότερες σελίδες της ιστορίας μας, ο Ραφτογιώργης δεν έμεινε αδρανής, ρίχτηκε στην μάχη εθελοντικά για να βοηθήσει στην απελευθέρωση των υποδουλωμένων Ελλήνων.
Στο κίνημα της Θεσσαλονίκης το 1917, ο Ελευθέριος Βενιζέλος γνωρίζοντας την ανδρεία και την τόλμη του Ραφτογιώργη και την αφοσίωση που είχε προς το πρόσωπό του, τον προσέλαβε ως ακόλουθό του. Στην νέα του θέση, ο Ραφτογιώργης προσέφερε μεγάλες υπηρεσίες στο κίνημα και στην Βενιζελική παράταξη, γι’ αυτό και τιμήθηκέ επάξια με το βαθμό του Ανθυπομοιράρχου, και έλαβε το μετάλλιο της στρατιωτικής αξίας κατόπιν διαταγής της Α.Μ. του Βασιλέως των Ελλήνων. Απενεμείθη το μετάλλιο αυτό προς επιβράβευση των υπηρεσιών του στην πατρίδα, επειδή εργάσθει με αφοσίωση δια την πλήρη επιτυχία του Εθνικού κινήματος.
Μετά τις εκλογές του 1920, για να αποφύγει τις δολοφονικές διαθέσεις των αντιπάλων του Βενιζέλου, ύστερα από πολλές περιπέτειες κατόρθωσε να επιστρέψει στην γενέτειρά του, αλλά πάντοτε καταδιωγμένος ώσπου επέστρεψε στο σώμα της Χωροφυλακής. Μετά την αποστρατεία του εγκαταστάθηκε στο χωριό του. Την οικογενειακή γαλήνη διέλυσε ο πόλεμος των δυνάμεων του Άξονα τον Μάϊο του 1941, όταν τα Γερμανικά χαλύβδινα τέρατα σκόρπισαν στο νησί μας, στην Κρήτη μας, τον όλεθρο και την φρίκη. Όταν οι ανδρειωμένοι της Κρήτης συνέχιζαν τις παραδόσεις της ελληνικής φυλής, ο Ραφτογιώργης ήταν και πάλι παρών, για την ελευθερία. Πρώτος και καλύτερος χωρίς αυτή τη φορά να υπολογίσει το βάρος της ηλικίας του, ούτε τις οικογενειακές υποχρεώσεις του.
Τίποτα δεν στάθηκε ικανό να ανακόψει την πολεμική ορμή του. Ήταν αγνός υπερασπιστής του πατρίου εδάφους ξεπληρώνοντας το καθήκον του σαν πατριώτης, διαθέτοντας όλες τις δυνάμεις του παρά την ηλικία του.
Ο Ραφτογιώργης πολέμησε στον Κάμπο του Καστελλιού. Ύστερα από την σκληρή αντίσταση των πολεμιστών, οι Γερμανοί έκαναν χρήση όπλου όλμων για να εξουδετερώσουν την αντίσταση. Ο Ραφτογιώργης κατόρθωσε να διαφύγει κάνοντας χρήση του περιστρόφου του. Οι Γερμανικές Αρχές τον επικύρηξαν με μεγάλο χρηματικό ποσό, χωρίς και πάλι να κατορθώσουν να τον συλλάβουν. Μερικοί άνθρωποι που ακόμα ζούν μπορεί να γνωρίζουν και να το επιβεβαιώσουν.
Για τον Ραφτογιώργη και για τους άλλους ήρωες της Αντίστασης που δεν ανάφερα: Βαρουχάκης, Ρημαντωνάκης, Παρτσαλάκης, Μαυροδημητράκης κ.α. στους οποίους πρέπει να κάνουν κάθε χρόνο μνημόσυνο γιατί πολέμησαν σαν ελέυθεροι σκοπευτές στον Κάμπο της Κισάμου. Τόσες εκδηλώσεις γίνονται κάθε χρόνο χωρίς να αναφερθούν τα ονόματα αυτών των πολεμιστών της Μάχης της Κρήτης που έγινε γνωστή σε όλο τον κόσμο, από τις επαινετικές αναφορές του πατέρα της Νίκης, Ουϊνστον Τσώρτσιλ («η πατρίδα που έχει τέτοια τέκνα, ποτέ δεν χάνει την λευτεριά της»).

Αυτά γράφει ο απόστρατος συνταξιούχος στρατιωτικός Στυλιανός Ι. Βόλακας, κάτοικος Πλατάνου Κισάμου
Τετάρτη 31 Μαρτίου 1999
Για τον Γιώργη Ραφτάκη (Ραφτογιώργη)